Al eerder heb ik ooit in m’n blog geschreven dat de eerste Kinyarwanda woorden die ik geleerd heb “ntabwo nitkwa muzungu” was.. ofterwijl ik heet geen Muzungu. Ik heb ook in het begin een kinyarwanda naam gekregen, namelijk Uwamahoro. Dus soms zeg ik er nu achteraan dat ik Uwamahoro heet, geen muzungu. Sibio?
Gisteren ging ik inkopen doen op de markt. Een klein manneke kwam op mij af, Muzungu, muzungu! Waarop ik uit gewoonte antwoorde, ntabwo nitkwa muzungu. Nee zei hij, je heet wel muzungu! Ehm, nee sorry ik heet echt geen muzungu. Jawel, je heet muzungu. Nee ik ben muzungu maar echt ik heet geen muzungu. Jawel je heet MUZUNGU!
Wel vaker blijven kindjes me muzungu noemen maar dat iemand rond uit weigerde te geloven dat ik geen Muzungu heette en daar ook eerlijk vooruit kwam, tja dat heb ik niet eerder gehad.
Na nog een heel vaak Ingo, Oya heen en weer was hij dan toch eindelijk overtuigd dat mijn naam Uwamahoro was.. vervolgens vertelde hij aan jan en alleman dat mijn naam uwamahoro was. Terwijl we eindeloos op bonnetjes aan het wachten waren heb ik met hem gedanst, liedjes gezongen, gekke gezichten getrokken. Toen eindelijk alle bonnen waren geschreven en ik er vandoor ging liep hij strak achter mij aan. M’n drie keer doei zeggen had geen succes. Toen ik in de auto klom klom hij achter mij aan.. uiteindelijk moest iemand hem buiten vast houden zodat ik de deur van m’n auto dicht kon doen en kon wegrijden…
Als ik een Madonna move zou doen, zou dit jochie (dat zegt wees te zijn) mijn slachtoffer/doelgroep zijn. Hij zou het vast goed doen in Lubumbashi!
donderdag 30 juli 2009
woensdag 29 juli 2009
Kom met mij borrelen eind Augustus
Begin september ben ik voor een weekje in Nederland! Ik heb zoals al eerder gezegd niet heel veel tijd maar zou wel graag iedereen willen zien! Daarom zal ik op zaterdag 29 augustus een borrel organiseren voor iedereen die tijd en zin heeft. Waarschijnlijk installeer ik mij ergens op een terras eind van de middag en blijf ik daar tot eind van de avond. Als het mooi weer is wellicht aan het strand, bij slecht weer ergens in een kroeg in Amsterdam.
Zou leuk zijn jullie allemaal te zien dus houd de datum vast vrij in je agenda!
Zou leuk zijn jullie allemaal te zien dus houd de datum vast vrij in je agenda!
dinsdag 21 juli 2009
JEMIG
JEMIG!!! Opeens is het al 20 juli… Over een maand ben ik m’n spullen aan het inpakken en afscheid aan het nemen. Ongeloofelijk! Echt heel ongeloofelijk.
Ik heb nog zoveel te doen, zoveel dingen te regelen, zoveel half afgeronde dingen op mijn werk die ik graag geheel afgerond wil hebben voor ik weg ga, zoveel mensen om nog te zien zoveel uitdagingen om nog aan te gaan, zoveel zoveel zoveel. PFFF.
Er zijn alweer twee weken voorbij sinds ik terug ben uit Nederland en ik heb nog maar zo weinig weken! STRESSS
Ik wist natuurlijk van te voren dat het niet makkelijk zou zijn om afscheid te nemen, dat is het nooit. Ondanks dat het hier niet altijd op m’n plek ben geweest vind ik het moeilijk om weg te gaan. Dit weekend werd me opeens duidelijk hoe weinig tijd ik nog maar heb. Een van m’n beste vriendinnetjes gaat vrijdag op vakantie en komt pas terug vlak voor mijn laatste weekend! Omdat ik dan uiteraard als een gestreste kip rond loop en een groot afscheidsfeest geef was dit het laatste weekend dat ik echt tijd met Leah kon doorbrengen. Het werd dan ook het Leah en Irene weekend gedoopt en iedereen die Leah wilde zien werd doorverwezen naar mij, want ik mocht over haar sociale agenda beschikken! Traditie getrouw zijn we de kroeg in gedoken, veel bij gekletst en gelachen, ik gedanst en zij zelfs ook een beetje (unieke ervaring haar zelfs kunnen dwingen/overtuigen naar KBC te gaan), brochettes gegeten op plekken waar we nog nooit geweest waren, foute barretjes ingelopen, naar de kleermaker geweest, thee gedronken, op haar terras gehangen etc. etc. Fijn om deze tijd met haar door te brengen, maar als ik bedenk met hoeveel anderen ik eigenlijk ook wel zo’n weekend zou willen… zoveel weekenden heb ik niet meer.
Om een beetje ruimte in m’n hoofd te creëren ben ik door m’n kledingkast gegaan.. de kleren die ik nooit draag, niet goed pas of verwassen zijn heb ik allemaal in een koffer gepropt en zal ik aan de vulnerables geven. De toiletspullen die ik over zal hebben in m’n hoofd al verdeeld, de tijdschriften beloofd weg te geven.. De rest moet vast in twee koffers passen! Als ik nu alleen de rust en de tijd zou vinden om mij te verdiepen in de UNHCR veiligheidscursus, oriëntatie map, seksuele intimidatie dvd etc..
De overdracht begint langzaamaan vorm te krijgen. Een nieuwe verantwoordelijke voor het Centre de Promotion is gevonden. Studenten beginnen toch eindelijk binnen te druppelen (was bang dat we het moesten sluiten wegens gebrek aan interesse), in P&O worden de secretaresse en de nationale directrice steeds handiger en ik heb het meeste kunnen afronden met de advocaat, teacher training is iets dat Carme op het lijf geschreven is dus ook daar maak ik mij geen zorgen over. Dit jaar werken we veel meer met Rwandesen en minder met vluchtelingen die opgeleid worden… betekent ook minder werk voor ons. Naast m’n officiële taken doe ik natuurlijk nog veel meer maar hopelijk word dat op een natuurlijke wijze overgenomen door anderen.
Goed om te merken is dat ik opeens meer waardering voor m’n werk krijg van boven af, dat ze wat meer inzicht in de situatie hebben gekregen. Dat voelt goed en ik ben blij dat nog mee te maken.
Ik kijk uiteraard extreem naar uit om in Congo aan de slag te gaan. Een nieuwe stad, een nieuw land, een nieuwe organisatie, een nieuwe cultuur om te ontdekken! Congo is ook geen gemakkelijk land, werken voor UNHCR lijkt me een uitdaging maar ik kijk er enorm naar uit!
In m’n hoofd zie ik mijzelf al zitten op de veranda van m’n EIGEN huis!
Ik heb nog zoveel te doen, zoveel dingen te regelen, zoveel half afgeronde dingen op mijn werk die ik graag geheel afgerond wil hebben voor ik weg ga, zoveel mensen om nog te zien zoveel uitdagingen om nog aan te gaan, zoveel zoveel zoveel. PFFF.
Er zijn alweer twee weken voorbij sinds ik terug ben uit Nederland en ik heb nog maar zo weinig weken! STRESSS
Ik wist natuurlijk van te voren dat het niet makkelijk zou zijn om afscheid te nemen, dat is het nooit. Ondanks dat het hier niet altijd op m’n plek ben geweest vind ik het moeilijk om weg te gaan. Dit weekend werd me opeens duidelijk hoe weinig tijd ik nog maar heb. Een van m’n beste vriendinnetjes gaat vrijdag op vakantie en komt pas terug vlak voor mijn laatste weekend! Omdat ik dan uiteraard als een gestreste kip rond loop en een groot afscheidsfeest geef was dit het laatste weekend dat ik echt tijd met Leah kon doorbrengen. Het werd dan ook het Leah en Irene weekend gedoopt en iedereen die Leah wilde zien werd doorverwezen naar mij, want ik mocht over haar sociale agenda beschikken! Traditie getrouw zijn we de kroeg in gedoken, veel bij gekletst en gelachen, ik gedanst en zij zelfs ook een beetje (unieke ervaring haar zelfs kunnen dwingen/overtuigen naar KBC te gaan), brochettes gegeten op plekken waar we nog nooit geweest waren, foute barretjes ingelopen, naar de kleermaker geweest, thee gedronken, op haar terras gehangen etc. etc. Fijn om deze tijd met haar door te brengen, maar als ik bedenk met hoeveel anderen ik eigenlijk ook wel zo’n weekend zou willen… zoveel weekenden heb ik niet meer.
Om een beetje ruimte in m’n hoofd te creëren ben ik door m’n kledingkast gegaan.. de kleren die ik nooit draag, niet goed pas of verwassen zijn heb ik allemaal in een koffer gepropt en zal ik aan de vulnerables geven. De toiletspullen die ik over zal hebben in m’n hoofd al verdeeld, de tijdschriften beloofd weg te geven.. De rest moet vast in twee koffers passen! Als ik nu alleen de rust en de tijd zou vinden om mij te verdiepen in de UNHCR veiligheidscursus, oriëntatie map, seksuele intimidatie dvd etc..
De overdracht begint langzaamaan vorm te krijgen. Een nieuwe verantwoordelijke voor het Centre de Promotion is gevonden. Studenten beginnen toch eindelijk binnen te druppelen (was bang dat we het moesten sluiten wegens gebrek aan interesse), in P&O worden de secretaresse en de nationale directrice steeds handiger en ik heb het meeste kunnen afronden met de advocaat, teacher training is iets dat Carme op het lijf geschreven is dus ook daar maak ik mij geen zorgen over. Dit jaar werken we veel meer met Rwandesen en minder met vluchtelingen die opgeleid worden… betekent ook minder werk voor ons. Naast m’n officiële taken doe ik natuurlijk nog veel meer maar hopelijk word dat op een natuurlijke wijze overgenomen door anderen.
Goed om te merken is dat ik opeens meer waardering voor m’n werk krijg van boven af, dat ze wat meer inzicht in de situatie hebben gekregen. Dat voelt goed en ik ben blij dat nog mee te maken.
Ik kijk uiteraard extreem naar uit om in Congo aan de slag te gaan. Een nieuwe stad, een nieuw land, een nieuwe organisatie, een nieuwe cultuur om te ontdekken! Congo is ook geen gemakkelijk land, werken voor UNHCR lijkt me een uitdaging maar ik kijk er enorm naar uit!
In m’n hoofd zie ik mijzelf al zitten op de veranda van m’n EIGEN huis!
dinsdag 7 juli 2009
CONGO!
Met m’n gezucht en gesteun in m’n vorige blog gaf ik al aan dat er redelijk wat veranderingen in de lucht zaten… en nu zijn die ook officieel en helemaal ten positieve.
Afgelopen 2 weken had ik een bliksem bezoek aan Nederland. Redelijk onverwacht en totaal ongepland, de reden was dat ik was uitgenodigd voor een sollicitatie gesprek. Op dinsdag geboekt om op zondag in Brussel aan te komen. Ik was al wat langer om mij heen aan het kijken omdat ik hier toch niet helemaal op mijn plek zit. JRS en ik passen niet zo goed bij elkaar, het samen wonen viel mij zwaar en ook aan Rwanda had ik een zware dobber. Tegelijkertijd ging het wel veel beter met mij dan vorig jaar, ik haalde veel meer plezier en energie uit het werk en was ook beter geaard in Rwanda.
Nou ja om een heel verhaal kort te maken. IK HEB EEN NIEUWE BAAN! Ik word via het JPO programma de nieuwe Associate Reintegration Officer bij UNHCR in Lubumbashi Congo!! Ik heb er onwijs veel zin in en ben heel gelukkig dat ik deze mogelijkheid krijg. Na een aantal jaar bij een donor te hebben gewerkt (Cordaid) en nu bij een NGO (JRS) krijg ik nu de kans om ontwikkeling van uit VN perspectief. Ook interessant dat ik in het grote meren gebied blijf werken en de kans krijg om het proces van vluchtelingen die terug naar huis gaan te begeleiden
Ik ga mij met name bezig houden met constructie en rehabilitatie van woningen, scholen etc om de integratie te vergemakkelijken. Je kunt je voorstellen dat als mensen zo ontzettend lang van huis zijn geweest hun huis is ingenomen door iemand anders, en dat de oorlog natuurlijk veel verwoesting heeft achtergelaten waardoor huizen en publieke gebouwen onbruikbaar zijn geworden.
Lubumbashi is de hoofdstad van Katanga. Het is in zowel Lubumbashi als geheel Katanga vrij veilig. Het ligt tegen de grens van Zambia aan en is qua cultuur, omgeving, inkomsten en veiligheid een geheel ander verhaal dan oost-congo. Omdat het zo zuidelijk ligt en ver van Rwanda zal ik niet met dezelfde vluchtelingen populatie werken als dat ik nu doe, maar met name met mensen die naar Tanzania zijn gevlucht.
Een nieuwe uitdaging waar ik mij zoals gebruikelijk weer met enorme enthousiasme enigszins blind in stort.. ik ben benieuwd wat het mij dit keer zal brengen.
Ik zal hier nog tot eind augustus zijn om alles netjes te kunnen overdragen… het word een erg drukke periode want ik ga volgende week een maand lang teacher training tegemoet en de nieuwe lichting van het centrum zou ook moeten starten. Daarnaast natuurlijk al mijn werkzaamheden overdragen gedeeltelijk aan lokale staf, gedeeltelijk aan de project directeur of nationale directeur.
Ik heb het hier niet altijd makkelijk gehad maar heb wel extreem veel goede momenten gehad waarbij bijvoorbeeld de diploma uitreiking die ik eerder beschreef een goed voorbeeld is. Ik heb extreem veel geleerd, met name de afgelopen 6 maanden ben ik zowel privé als professioneel veel sterker geworden. Sterk genoeg om te zeggen en nu is het genoeg geweest maar wel met een tevreden gevoel terug kijkend!
Nu maar hopen dat ik dit gevoel de komende 2 maanden vol houd! Verwacht het wel want hoewel ik blij ben hier een punt achter te kunnen zetten en zo’n geweldige nieuwe uitdaging aan te gaan vind ik het ook heel jammer om hier weg te gaan. Ik ga de mensen om mij heen ontzettend missen, zowel collega’s, mensen uit het kamp en vrienden.
Ik zal eind augustus voor een weekje in Nederland zijn (om verhuizing e.d. te regelen. ). Ik krijg het dan super druk dus verwacht niet dat ik dan veel mensen privé zal zien (helaas was dit ook die twee weken dat ik nu in NL was op eens het geval met sollicitatiegesrpekken, medisch onderzoek etc. etc.) maar ik zal zeker proberen een borrel te geven om te vieren dat ik een nieuwe baan heb. Meer informatie daarover volgt nog!
P.S. vorige week heb ik ook een super schattig video online gezet waar kindjes uit het kamp mij in perfect nederlands nazingen! zie blog hieronder. De kindjes ga ik nog wel het meeste missen!
Afgelopen 2 weken had ik een bliksem bezoek aan Nederland. Redelijk onverwacht en totaal ongepland, de reden was dat ik was uitgenodigd voor een sollicitatie gesprek. Op dinsdag geboekt om op zondag in Brussel aan te komen. Ik was al wat langer om mij heen aan het kijken omdat ik hier toch niet helemaal op mijn plek zit. JRS en ik passen niet zo goed bij elkaar, het samen wonen viel mij zwaar en ook aan Rwanda had ik een zware dobber. Tegelijkertijd ging het wel veel beter met mij dan vorig jaar, ik haalde veel meer plezier en energie uit het werk en was ook beter geaard in Rwanda.
Nou ja om een heel verhaal kort te maken. IK HEB EEN NIEUWE BAAN! Ik word via het JPO programma de nieuwe Associate Reintegration Officer bij UNHCR in Lubumbashi Congo!! Ik heb er onwijs veel zin in en ben heel gelukkig dat ik deze mogelijkheid krijg. Na een aantal jaar bij een donor te hebben gewerkt (Cordaid) en nu bij een NGO (JRS) krijg ik nu de kans om ontwikkeling van uit VN perspectief. Ook interessant dat ik in het grote meren gebied blijf werken en de kans krijg om het proces van vluchtelingen die terug naar huis gaan te begeleiden
Ik ga mij met name bezig houden met constructie en rehabilitatie van woningen, scholen etc om de integratie te vergemakkelijken. Je kunt je voorstellen dat als mensen zo ontzettend lang van huis zijn geweest hun huis is ingenomen door iemand anders, en dat de oorlog natuurlijk veel verwoesting heeft achtergelaten waardoor huizen en publieke gebouwen onbruikbaar zijn geworden.
Lubumbashi is de hoofdstad van Katanga. Het is in zowel Lubumbashi als geheel Katanga vrij veilig. Het ligt tegen de grens van Zambia aan en is qua cultuur, omgeving, inkomsten en veiligheid een geheel ander verhaal dan oost-congo. Omdat het zo zuidelijk ligt en ver van Rwanda zal ik niet met dezelfde vluchtelingen populatie werken als dat ik nu doe, maar met name met mensen die naar Tanzania zijn gevlucht.
Een nieuwe uitdaging waar ik mij zoals gebruikelijk weer met enorme enthousiasme enigszins blind in stort.. ik ben benieuwd wat het mij dit keer zal brengen.
Ik zal hier nog tot eind augustus zijn om alles netjes te kunnen overdragen… het word een erg drukke periode want ik ga volgende week een maand lang teacher training tegemoet en de nieuwe lichting van het centrum zou ook moeten starten. Daarnaast natuurlijk al mijn werkzaamheden overdragen gedeeltelijk aan lokale staf, gedeeltelijk aan de project directeur of nationale directeur.
Ik heb het hier niet altijd makkelijk gehad maar heb wel extreem veel goede momenten gehad waarbij bijvoorbeeld de diploma uitreiking die ik eerder beschreef een goed voorbeeld is. Ik heb extreem veel geleerd, met name de afgelopen 6 maanden ben ik zowel privé als professioneel veel sterker geworden. Sterk genoeg om te zeggen en nu is het genoeg geweest maar wel met een tevreden gevoel terug kijkend!
Nu maar hopen dat ik dit gevoel de komende 2 maanden vol houd! Verwacht het wel want hoewel ik blij ben hier een punt achter te kunnen zetten en zo’n geweldige nieuwe uitdaging aan te gaan vind ik het ook heel jammer om hier weg te gaan. Ik ga de mensen om mij heen ontzettend missen, zowel collega’s, mensen uit het kamp en vrienden.
Ik zal eind augustus voor een weekje in Nederland zijn (om verhuizing e.d. te regelen. ). Ik krijg het dan super druk dus verwacht niet dat ik dan veel mensen privé zal zien (helaas was dit ook die twee weken dat ik nu in NL was op eens het geval met sollicitatiegesrpekken, medisch onderzoek etc. etc.) maar ik zal zeker proberen een borrel te geven om te vieren dat ik een nieuwe baan heb. Meer informatie daarover volgt nog!
P.S. vorige week heb ik ook een super schattig video online gezet waar kindjes uit het kamp mij in perfect nederlands nazingen! zie blog hieronder. De kindjes ga ik nog wel het meeste missen!
zondag 28 juni 2009
iah deah
Op wereld vluchtelingen dag heb ik uiteraard na het officiele gedeelte vrolijk met de kindjes staan dansen, zingen en doen... Hier een filmpje hoe ik ze een Nederlands liedje aan leer.
x
Irene
zondag 14 juni 2009
Diploma's!
Gisteren was het dan zover, eindelijk, de eerste certificaat uitreiking van de Centre de Promotion!
Het was een geweldige dag. Alle studenten, zowel de eerste lichting die een certificaat kreeg en de tweede lichting die nu nog hard aan het studeren is, zagen er op hun paasbest uit. De docenten hadden duidelijk hun schoenen gepoetst en sommigen zelfs een stropdas om gedaan. Zo’n belachelijke korte, dat hier mode is, maar toch.
De dag zelf was volledig door de studenten georganiseerd. Uiteraard begon het veel te laat omdat de gasten (UNHCR, Minaloc, ARC, Fawe etc) op zich lieten wachten. Helaas waren er maar weinig ouders bij. Maar het mocht de pret niet drukken. Toen het eenmaal begon was het gelijk feest! Een van de studenten hadden een lied gemaakt over hoe hij eerst niets over elektriciteit wist, maar nu wel, en dat allemaal dankzij JRS. Daarnaast had hij samen met twee vrienden een moderne dans ingestudeerd (lees hiphop). Een van de studenten had in het Engels een speech voorbereid die hij trots voorlas. Een hele groep studenten heeft het ontstaan van het Centre de Promotion Maendeleo uitgebeeld in een theater stuk. Het begon ermee dat ik (ik was herkenbaar want de acteur die mij speelde had mijn tas) zat te denken wat ik toch kon doen in het kamp en de werkeloosheid onder jongeren. Vervolgens dat ik leraren interviewde, compleet met mijn herkenbare slechte Kinyarwanda accent. Ik had tranen in mijn ogen van het lachen, vooral toen ze zo treffend zei, comment ca va? Ca va. Ca va? Oui ca semble aller… ik was het niet van mijzelf bewust maar inderdaad vraag ik nooit maar een keer hoe het gaat.. altijd twee keer. Geweldig om te zien. Het was een erg lang stuk, te lang, maar wel heel goed dat ze niet alleen bleven bij het centrum maar ook hoe ze hierna makkelijk werk zullen vinden! Super die blik naar de toekomst.
Daarnaast nog traditionele dans en een komedie. Tussen alle stukjes waren er speeches van deze en gene (ook ik was niet gespaard). Ontzettend saai al die speeches maar zeer belangrijk vinden de mensen.
Daarna kwam dan uiteindelijk het uitdelen van de certificaten.
De fotograven uit het kamp waren er speciaal voor opgetrommeld.. ieder certificaat dat ik uitdeelde werd vergezeld van een foto door de door die persoon uitgekozen fotograaf. Later betaald de geslaagde geld om de afgedrukte foto te ontvangen.
Na de certificaten werd ik verrast door de studenten met een kado! Te aardig. Ik heb het pas thuis uitgepakt, want dat hoort zo, een van de vreselijke nep boeket bloemen. Vreselijk vreselijk. Maar nog een redelijk mooie binnen de categorie van nepboeketten. Te lief. Hij pronkt nu trots midden op de eettafel, tot onvrede van zuster Carme. Daarnaast ook nog van een van de studenten persoonlijk een cadeautje gehad, een kleine vredesmand.
Ik was echt vreselijk trots op MIJN studenten. Ik heb zitten glunderen.
Vervolgens moest ik echt met jan en alleman op de foto. Had kramp in mijn kaken na afloop. Zelfs mensen die niet eens in het Centre zitten wilden met mij op de foto. Nou ja het is hun dag dus ik vond het prima. Zo hebben ze tenminste een zeer tastbare herinnering van mij als ik weg ben.
Fanta en wat pinda’s ronden het geheel af.
Kortom een perfecte dag!
Ondertussen blijft het hier wel rommelen met mij en de organisatie. Ik heb met name gedoe over mijn woonsituatie, maar dat niet alleen. Er zitten een paar belangrijke beslissingen aan te komen die van grote invloed zijn op of ik hier wel of niet blijf… waarschijnlijk ben ik binnenkort weer in Nederland te bewonderen. Ik heb mijn best gedaan om deze gedachten echter niet toe te laten op mijn goede donderdag.. dat is redelijk gelukt, vrijdag kwamen ze echter weer in alle hevigheid terug. Zucht, twijfel, zucht, twijfel!
To be continued.
Het was een geweldige dag. Alle studenten, zowel de eerste lichting die een certificaat kreeg en de tweede lichting die nu nog hard aan het studeren is, zagen er op hun paasbest uit. De docenten hadden duidelijk hun schoenen gepoetst en sommigen zelfs een stropdas om gedaan. Zo’n belachelijke korte, dat hier mode is, maar toch.
De dag zelf was volledig door de studenten georganiseerd. Uiteraard begon het veel te laat omdat de gasten (UNHCR, Minaloc, ARC, Fawe etc) op zich lieten wachten. Helaas waren er maar weinig ouders bij. Maar het mocht de pret niet drukken. Toen het eenmaal begon was het gelijk feest! Een van de studenten hadden een lied gemaakt over hoe hij eerst niets over elektriciteit wist, maar nu wel, en dat allemaal dankzij JRS. Daarnaast had hij samen met twee vrienden een moderne dans ingestudeerd (lees hiphop). Een van de studenten had in het Engels een speech voorbereid die hij trots voorlas. Een hele groep studenten heeft het ontstaan van het Centre de Promotion Maendeleo uitgebeeld in een theater stuk. Het begon ermee dat ik (ik was herkenbaar want de acteur die mij speelde had mijn tas) zat te denken wat ik toch kon doen in het kamp en de werkeloosheid onder jongeren. Vervolgens dat ik leraren interviewde, compleet met mijn herkenbare slechte Kinyarwanda accent. Ik had tranen in mijn ogen van het lachen, vooral toen ze zo treffend zei, comment ca va? Ca va. Ca va? Oui ca semble aller… ik was het niet van mijzelf bewust maar inderdaad vraag ik nooit maar een keer hoe het gaat.. altijd twee keer. Geweldig om te zien. Het was een erg lang stuk, te lang, maar wel heel goed dat ze niet alleen bleven bij het centrum maar ook hoe ze hierna makkelijk werk zullen vinden! Super die blik naar de toekomst.
Daarnaast nog traditionele dans en een komedie. Tussen alle stukjes waren er speeches van deze en gene (ook ik was niet gespaard). Ontzettend saai al die speeches maar zeer belangrijk vinden de mensen.
Daarna kwam dan uiteindelijk het uitdelen van de certificaten.
De fotograven uit het kamp waren er speciaal voor opgetrommeld.. ieder certificaat dat ik uitdeelde werd vergezeld van een foto door de door die persoon uitgekozen fotograaf. Later betaald de geslaagde geld om de afgedrukte foto te ontvangen.
Na de certificaten werd ik verrast door de studenten met een kado! Te aardig. Ik heb het pas thuis uitgepakt, want dat hoort zo, een van de vreselijke nep boeket bloemen. Vreselijk vreselijk. Maar nog een redelijk mooie binnen de categorie van nepboeketten. Te lief. Hij pronkt nu trots midden op de eettafel, tot onvrede van zuster Carme. Daarnaast ook nog van een van de studenten persoonlijk een cadeautje gehad, een kleine vredesmand.
Ik was echt vreselijk trots op MIJN studenten. Ik heb zitten glunderen.
Vervolgens moest ik echt met jan en alleman op de foto. Had kramp in mijn kaken na afloop. Zelfs mensen die niet eens in het Centre zitten wilden met mij op de foto. Nou ja het is hun dag dus ik vond het prima. Zo hebben ze tenminste een zeer tastbare herinnering van mij als ik weg ben.
Fanta en wat pinda’s ronden het geheel af.
Kortom een perfecte dag!
Ondertussen blijft het hier wel rommelen met mij en de organisatie. Ik heb met name gedoe over mijn woonsituatie, maar dat niet alleen. Er zitten een paar belangrijke beslissingen aan te komen die van grote invloed zijn op of ik hier wel of niet blijf… waarschijnlijk ben ik binnenkort weer in Nederland te bewonderen. Ik heb mijn best gedaan om deze gedachten echter niet toe te laten op mijn goede donderdag.. dat is redelijk gelukt, vrijdag kwamen ze echter weer in alle hevigheid terug. Zucht, twijfel, zucht, twijfel!
To be continued.
donderdag 30 april 2009
Jarig!
En toen waren we alweer een jaartje verder.. een jaartje langer in Rwanda en een jaartje ouder... 31 alweer. Maar gelukkig heb ik volgens een aantal mensen hier nog wel de tijd om een man te vinden, zooo oud is 31 nou ook weer niet. Gelukkig maar weer een pak van m’n hart.
Gelukkig voel ik mij dit jaar veel beter dan vorig jaar. Ik voel me op m’n plek in Rwanda en heb een vriendenkring opgebouwd. Er zijn wel wat issues op m’n werk waar ik niet altijd even gelukkig van word (en soms zelfs gewoon ongelukkig) maar ik ben aan het kijken hoe dat beter kan worden. Zo ben ik hard opzoek naar een eigen huis, zodat ik ’s avonds wat afstand kan nemen van het werk en niet elke avond spontaan in een vergadering wordt geroepen.
Een verjaardag kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder feest.. dus ook dit jaar een groots feest, niet in Byumba maar in Kigali, bij Kersti thuis. Ik heb wederom de hele avond lopen stralen en me speciaal gevoeld dat zoveel mensen waren gekomen voor mij. Het was super gezellig een fijne mix van Muzungu’s en Rwandezen. Al heb ik jullie allemaal wel gemist! Mij ook afgevraagd waar ik m’n volgende verjaardag zou gaan vieren.. M’n contract hier is dan af, waar zou ik dan in de wereld zijn?
Om een of andere reden lukt het me nu niet om foto's online te krijgen.. fout op de webpagina..
Mocht je foto’s willen zien? Kijk dan op de volgende link: http://www.facebook.com/album.php?aid=107848&id=613662782&l=0d86863325
Verder vanavond natuurlijk Koninginnedag op de ambassade.. zin! Hoewel ik te verkouden ben om het lang vol te houden vrees ik.
Xx
Irene
Gelukkig voel ik mij dit jaar veel beter dan vorig jaar. Ik voel me op m’n plek in Rwanda en heb een vriendenkring opgebouwd. Er zijn wel wat issues op m’n werk waar ik niet altijd even gelukkig van word (en soms zelfs gewoon ongelukkig) maar ik ben aan het kijken hoe dat beter kan worden. Zo ben ik hard opzoek naar een eigen huis, zodat ik ’s avonds wat afstand kan nemen van het werk en niet elke avond spontaan in een vergadering wordt geroepen.
Een verjaardag kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder feest.. dus ook dit jaar een groots feest, niet in Byumba maar in Kigali, bij Kersti thuis. Ik heb wederom de hele avond lopen stralen en me speciaal gevoeld dat zoveel mensen waren gekomen voor mij. Het was super gezellig een fijne mix van Muzungu’s en Rwandezen. Al heb ik jullie allemaal wel gemist! Mij ook afgevraagd waar ik m’n volgende verjaardag zou gaan vieren.. M’n contract hier is dan af, waar zou ik dan in de wereld zijn?
Om een of andere reden lukt het me nu niet om foto's online te krijgen.. fout op de webpagina..
Mocht je foto’s willen zien? Kijk dan op de volgende link: http://www.facebook.com/album.php?aid=107848&id=613662782&l=0d86863325
Verder vanavond natuurlijk Koninginnedag op de ambassade.. zin! Hoewel ik te verkouden ben om het lang vol te houden vrees ik.
Xx
Irene
Abonneren op:
Posts (Atom)
