Lieve mensen,
De onrusten in Noord Kivu (Oost-Congo) waren al lange tijd aan het verergeren.. gister avond lijkt er weer een nieuwe piek te zijn gekomen in die onrusten. De geruchten dat Goma (net over de grens) zijn ingenomen zoemden in de rondte. Op het moment dat dit het kamp in zoemde was ik er. De energie die opeens omhoog kwam, ongeloofelijk. Alle kindjes schreeuwden opeens Goma is genomen en renden de heuvel op en af.. Binnen 5 minuten waren er extreem veel mensen op het plein en overal waren opgewonden, positieve kreten te horen.
Ik had zin om in tranen uit te barsten van de vrolijkheid die met dit nieuws los kwam.
Thuis bleek het niet helemaal waar te zijn. Nkunda heeft Goma nog niet veroverd, maar het regeringsleger schijnt uit voorzorg geëvacueerd te zijn. Net als JRS Goma (bijna geheel) en vele ander NGO’s. Bij de grens schijnt het gisteren net als in films te zijn geweest, lange wachtrijen, chaos, en overal witte NGO jeeps.
De sfeer in het kamp schijnt extreem goed te zijn geweest vannacht. Mensen geloven dat als Nkunda Goma heeft genomen zij terug naar huis kunnen. Als Nkunda Goma heeft en de regering of andere rebellen doen er niets aan.. dan zou dat zo zijn. Maar om nou werkelijk te geloven dat alle groeperingen Goma aan Nkunda overlaten? Het lijkt mij dat de oorlog alleen maar langer en wreder gaat worden.
Over mij hoef je je totaal geen zorgen te maken. Rwanda is op veel manieren een veilig land en niemand verwacht dat de onrusten zullen overslaan. Mocht dat wel gebeuren dan ben ik getroost door de snelheid waarmee JRS de mensen uit Goma heeft weggehaald. Ik zit vlakbij de Oegandeze grens en heb 3 auto’s voor de deur staan.. ik ben hier zo weg. Maar goed nogmaals het is niet waarschijnlijk dat dat gebeurt.
Ondertussen ben ik wel geraakt door al dit nieuws. Nu ik zo dicht bij de vluchtelingen hier sta en zoveel meer kan voorstellen wat dit allemaal inhoud. Eergisteren 30.000 mensen op de vlucht, gisteren 45.000 mensen daarboven op onderweg. Deze laatste zijn mensen die al in een Internally Desplaced People kamp zaten en nu weer verjaagd zijn. Tegelijkertijd in de UNHCR hier bezig met een grote verificatie oefening, volgende week in ons kamp. Dit is voor mij even extra goed nieuws, een voorbeeld.
Ik heb eerder geschreven over E. die een student was in het centre de promotion. Hij had een keer 2 maanden vrij gevraagd om geld terug te verdienen voor een telefoon van een vriend die gestolen was toen hij hem gebruikte.. ehm in een opleiding van 6 maanden? Nee. Met de docent gepraat en uiteindelijk zelf ook 20 dollar aan hem geleend die hij me terug zou betalen. Door die aanbetaling mocht hij de rest in kleine beetjes terug betalen. Voorwaarde was wel dat hij trouw naar school zou komen. Wat hij ook deed.. tot dat z’n oom z’n opleiding voor hem in Goma wilde betalen. Hij was hier 2 keer gezakt dus kon niet meer mee doen in het reguliere onderwijs systeem. In Congo wel. Frustrerend, weg student, en weg geld. Wel heel lief hij heeft me gebeld op de dag dat hij aankwam. Ik zat klem tussen boos zijn, wie heef je mijn nummer gegeven? En vertederd dat hij me belde om te zeggen dat het goed ging. Hij slaapt elke nacht in Gisenyi, Rwanda (uit veiligheid) en studeert in Goma. Gisteren kwam hij van de andere kant van het plein naar me toe gehold. Hij was terug omdat er een verificatie is, en hij nog steeds als vluchteling te boek wil staan.
Een uur later brak het gejuig los. Ik was zo blij dat hij in ieder geval niet meer in Goma was. En waarschijnlijk alle anderen die ik ken die er zijn gaan studeren ook niet. Pfff. Wellicht gaat iedereen als Goma is overgenomen en masse terug, heel misschien is dat mogelijk, vluchtelingen moeten ook hoop houden.. maar laat ze daar niet zitten tijdens de gevechten. Niemand had verwacht dat Goma daadwerkelijk weer toneel van de strijd zou worden. Of tenminste, ik had dat niet verwacht.
Maar goed hoewel ik een beetje ondersteboven ben van dit hele gebeuren (vooral omdat ik ’s avonds bedacht blood diamond te kijken.. hoe bedoel je geen handige actie). Gaat hier alles goed. Gisteren een paar bezorgde mailtjes gekregen maar er is dus geen reden om jullie over mijn veiligheid zorgen te maken!
woensdag 29 oktober 2008
maandag 6 oktober 2008
Werk bezigheden
Ik had net ook al een hele kleine blog entry geschreven over m’n vakantie in NL, maar voor de zekerheid nog een keer. Ik kom 31 december in NL aan en ik zal ongeveer 3 weken in Nederland blijven. Weet nog niet precies hoe ik m’n vakantie ga indelen (hoewel 17 januari derde zaterdag van de maand uiteraard gereserveerd is voor Que Pasa!). Ik zit wel te denken over een weekendje zwartsluis maar daar komt later meer info over. In ieder geval wil ik natuurlijk alle nieuwe babies zien (VEEL!) en eigenlijk gewoon iedereen zien. Maar ondertussen ook nog een beetje uitrusten en hangen, want moet natuurlijk ook wel echt vakantie hebben.
Hier gaat alles goed. Ik lijk eindelijk m’n draai echt een beetje gevonden te hebben.. het heeft lang genoeg geduurd kan ik je zeggen. Op het moment heb ik het extreem druk met baas spelen maar met name met m’n eigen dingen. Zit op het moment in Kigali in BourbonCafé (m’n favoriete hang-out) omdat ik zo naar Kibuye vertrek voor een UNHCR training. M’n verwachtingen van de training zijn niet heel groot maar het is in iedergeval weer een gelegenheid om iedereen te leren kennen en weer een beetje beter te begrijpen hoe de UNHCR eigenlijk werkt.
Ik had belooft wat meer over m’n werk te vertellen. Ik laat deze bizar drukke maand even buitenbeschouwing maar vertel wat meer over wat ik normaal doe.
Ik heb geloof ik al weleens laten weten dat ik verantwoordelijk ben voor drie dingen:
Het Centre de Promotion pour les Jeunes, Teacher training en P&O.
Centre de promotion daar ben ik verre weg het meeste tijd mee bezig. Toen ik aankwam was het geld en het projectvoorstel er, maar verder HELEMAAL NIETS. In het begin was dat extreem zoeken. Onderhandelen over tafelprijzen en controleren of ons personeel wel de goede prijs citeert. Niet weten wie waar verantwoordelijk voor is en hoe dingen in het kamp werken. Maar ondertussen weet ik steeds meer m’n weg daar in te vinden.
Inmiddels zitten we al in de vijfde maand dat het project echt loopt. Ik heb een zuster aangenomen en drie vluchteling docenten. Een paar vraag en antwoorden uit het interviewgesprek:
Waarom heb je op deze baan gereageerd? Ik heb geld nodig en er is geen ander werk.
Jij bent jonger dan sommige van je toekomstige studenten, hoe denk je om te gaan met discipline tijdens de les? Volwassenen lesgeven is natuurlijk anders dan kinderen, want volwassenen kun je niet slaan.
Wat zijn je goede en slechte eigenschappen? …… (grote stilte niet het soort vraag die hier gesteld wordt of waarover nagedacht is van te voren)
Bijna elke dag ben ik in het centre te vinden. Het was de bedoeling dat ik de meiden ook echt les zou geven af en toe, maar dat is er tot nog toe niet van gekomen helaas. Te veel andere regeldingen er om heen. Wel kijk ik naar de manier waarop de docenten lesgeven (en of ze überhaupt wel op komen dagen), hoe de jongeren op de lessen reageren, manieren verzinnen om de jongeren vaker op tijd te laten komen (en niet een uur te laat) of überhaupt te laten komen opdagen. Daarnaast ga ik minimaal een keer per week op bezoek bij de meiden en jongens die regelmatig afwezig zijn om te kijken waarom en ze te motiveren weer terug te komen. Het zijn jongeren die al eerder het reguliere school systeem hebben verlaten dus die veel begeleiding nodig hebben. Soms helpt het gewoon dat ik langskom. De ouders, als de jongeren die hebben er zijn veel wezen in de les, zien dat een blanke belang stelt in hun kind, en de jongeren voelen dat er iemand om hen geeft en ze niet zomaar opgeeft. Soms doe ik meer, een van de jongens was bestolen, zelfs geen matras of deken was er nog in z’n huis. Hij vroeg toestemming om 2 maanden lang te stoppen met de opleiding om te gaan werken en geld te zoeken. Voor een opleiding van 6 maanden is dat natuurlijk veel te lang. Hem in contact gebracht met de vulnerables sector zodat hij wat kleren kreeg en toen weer braaf elke dag (OP TIJD) naar school kwam. Helaas ook minder succes verhalen iemand had de telefoon van een vriend kwijtgeraakt en moest terug betalen. Uitgewerkt dat hij ipv 2 maanden vrij een paar maanden lang op zaterdag zou werken, ik hem 15 euro leende die hij aan die vriend gaf en hij mij na de opleiding zou terug betalen. Deze jongen was in het begin altijd aanwezig maar verdween op een gegeven moment naar Congo om te gaan studeren. Dat de kans klein was dat ik het geld terug zou krijgen wist ik van te voren.. maar ik had wel gehoopt dat hij in ieder geval de opleiding zou afmaken. Vooral frustrerend dat er veel jongeren zijn die denken we zien wel hoe dat zit met die opleiding, over 2 maanden ga ik wat anders doen maar dan pik ik mooi 2 maanden training mee. Op zich fijn voor hen, maar heel frustrerend voor mij. Ten eerste omdat dit betekent dat andere jongeren die wel tijd en zin hadden nu (nog) niet de training kunnen volgen. En dan verder ook frustrerend omdat een van onze resultaten is dat we 80% van de jongeren laten slagen en ik dat absoluut niet ga halen nu.
Iemand nog tips hoe we mensen discipline kunnen bij brengen zonder dat ze geheel met de opleiding stoppen?
Daarnaast ben ik bezig met teachertraining. Tot nog toe heeft dat zich met name geuit in het organiseren van trainingen waar anderen training geven. Zorgen dat er eten is, een programma, zorgen dat docenten op komen dagen, etc. etc. Daarnaast een aantal teacher trainers opgeleid met wie ik dan (intensief) voorbereid wat ze gaan doen. Erg leuk om te doen. Maar aangezien een van m’n leerdoelen van hier zijn is dat ik meer trainingservaring krijg heb ik besloten om in november zelf voor de groep te gaan staan. Ontzettend uitdagend en spannend, hoe pikken ze hier dingen op, hoe gaat dat met m’n Frans etc. Maar ik kijk er met name heel erg naar uit.
Trainingen concentreren zich met name rond de schoolvakanties. Lastig om docenten er van overtuigen dat zij toch echt wel naar de training moeten komen, dat zij geen recht hebben op zo’n lange vakantie.
En tot slot P&O. Ik plaats het niet voor niets op de derde plek, want ben er minder meebezig en heeft ook minder m’n interesse. Maar de laatste tijd wel veel tijd en energie in gestopt. Iedereen heeft nu (eindelijk eens) een Personnel file met alle basis info maar ook aanvragen voor vakantie en dergelijke. De bedoeling is dat de vakanties nu ook beter worden bijgehouden, en dat er evaluaties gaan worden gehouden en mensen als ze iets fout doen ook waarschuwingsbrieven krijgen. Zeer nodig en tot nog toe niet voldoende gebeurd. Ik heb zelf van de week voor het eerst een waarschuwingsbrief gegeven (en helaas de eerste die JRS Byumba heeft uitgedeeld). Nooit fijn dat door jou de bovenlip van een man van zestig hevig begint te trillen en hij op een gegeven moment maar snel wegloop. Slik. Zo leer je altijd weer wat. Dat is normaal niet m’n taak, gelukkig, dat hoort aan de project directeur toe, maar als plaatsvervanger hoor ik het wel weer te doen. Wel ben ik bezig met het nieuwe contract format samen met onze juridische adviseur en allerlei standaard formulieren aan het maken.
Verder ben ik ook bezig met algemene coördinatie taken, zo hebben we wekelijkse vergadering met UNHCR en haar partners. Ben er niet elke week bij maar toch wel erg regelmatig. Ook binnen JRS Byumba hebben we elke week een coördinatie vergadering om op de hoogte te blijven met wat er gebeurt. Vergaderingen vind ik altijd al te lang duren.. maar deze helemaal omdat het altijd naar Engels vertaald moeten worden (en ik ben regelmatig de lul.. m’n Frans wordt er wel beter door!)
Hmm weet niet of het nu wat duidelijker is geworden wat ik nou eigenlijk doe. In ieder geval is het een heel verhaal geworden! Ik ga er weer vandoor, nog even wat werkmailtjes sturen voor ik naar Kibuye vertrek.. Oh en ik ben m’n NL simkaart voor ongeveer 2 weken kwijt geweest (en ik ben nog wel zo’n opgeruimd persoon) dus ik heb waarschijnlijk een paar SMSjes gemist na m’n laatste oproep. SORRY. Fijne is wel dat ik nu kan voorstellen dat iedereen er en masse op gereageerd heeft en ik het gemist heb.. terwijl het waarschijnlijk wel meevalt hoe massaal het was.
Xx
Irene
Hier gaat alles goed. Ik lijk eindelijk m’n draai echt een beetje gevonden te hebben.. het heeft lang genoeg geduurd kan ik je zeggen. Op het moment heb ik het extreem druk met baas spelen maar met name met m’n eigen dingen. Zit op het moment in Kigali in BourbonCafé (m’n favoriete hang-out) omdat ik zo naar Kibuye vertrek voor een UNHCR training. M’n verwachtingen van de training zijn niet heel groot maar het is in iedergeval weer een gelegenheid om iedereen te leren kennen en weer een beetje beter te begrijpen hoe de UNHCR eigenlijk werkt.
Ik had belooft wat meer over m’n werk te vertellen. Ik laat deze bizar drukke maand even buitenbeschouwing maar vertel wat meer over wat ik normaal doe.
Ik heb geloof ik al weleens laten weten dat ik verantwoordelijk ben voor drie dingen:
Het Centre de Promotion pour les Jeunes, Teacher training en P&O.
Centre de promotion daar ben ik verre weg het meeste tijd mee bezig. Toen ik aankwam was het geld en het projectvoorstel er, maar verder HELEMAAL NIETS. In het begin was dat extreem zoeken. Onderhandelen over tafelprijzen en controleren of ons personeel wel de goede prijs citeert. Niet weten wie waar verantwoordelijk voor is en hoe dingen in het kamp werken. Maar ondertussen weet ik steeds meer m’n weg daar in te vinden.
Inmiddels zitten we al in de vijfde maand dat het project echt loopt. Ik heb een zuster aangenomen en drie vluchteling docenten. Een paar vraag en antwoorden uit het interviewgesprek:
Waarom heb je op deze baan gereageerd? Ik heb geld nodig en er is geen ander werk.
Jij bent jonger dan sommige van je toekomstige studenten, hoe denk je om te gaan met discipline tijdens de les? Volwassenen lesgeven is natuurlijk anders dan kinderen, want volwassenen kun je niet slaan.
Wat zijn je goede en slechte eigenschappen? …… (grote stilte niet het soort vraag die hier gesteld wordt of waarover nagedacht is van te voren)
Bijna elke dag ben ik in het centre te vinden. Het was de bedoeling dat ik de meiden ook echt les zou geven af en toe, maar dat is er tot nog toe niet van gekomen helaas. Te veel andere regeldingen er om heen. Wel kijk ik naar de manier waarop de docenten lesgeven (en of ze überhaupt wel op komen dagen), hoe de jongeren op de lessen reageren, manieren verzinnen om de jongeren vaker op tijd te laten komen (en niet een uur te laat) of überhaupt te laten komen opdagen. Daarnaast ga ik minimaal een keer per week op bezoek bij de meiden en jongens die regelmatig afwezig zijn om te kijken waarom en ze te motiveren weer terug te komen. Het zijn jongeren die al eerder het reguliere school systeem hebben verlaten dus die veel begeleiding nodig hebben. Soms helpt het gewoon dat ik langskom. De ouders, als de jongeren die hebben er zijn veel wezen in de les, zien dat een blanke belang stelt in hun kind, en de jongeren voelen dat er iemand om hen geeft en ze niet zomaar opgeeft. Soms doe ik meer, een van de jongens was bestolen, zelfs geen matras of deken was er nog in z’n huis. Hij vroeg toestemming om 2 maanden lang te stoppen met de opleiding om te gaan werken en geld te zoeken. Voor een opleiding van 6 maanden is dat natuurlijk veel te lang. Hem in contact gebracht met de vulnerables sector zodat hij wat kleren kreeg en toen weer braaf elke dag (OP TIJD) naar school kwam. Helaas ook minder succes verhalen iemand had de telefoon van een vriend kwijtgeraakt en moest terug betalen. Uitgewerkt dat hij ipv 2 maanden vrij een paar maanden lang op zaterdag zou werken, ik hem 15 euro leende die hij aan die vriend gaf en hij mij na de opleiding zou terug betalen. Deze jongen was in het begin altijd aanwezig maar verdween op een gegeven moment naar Congo om te gaan studeren. Dat de kans klein was dat ik het geld terug zou krijgen wist ik van te voren.. maar ik had wel gehoopt dat hij in ieder geval de opleiding zou afmaken. Vooral frustrerend dat er veel jongeren zijn die denken we zien wel hoe dat zit met die opleiding, over 2 maanden ga ik wat anders doen maar dan pik ik mooi 2 maanden training mee. Op zich fijn voor hen, maar heel frustrerend voor mij. Ten eerste omdat dit betekent dat andere jongeren die wel tijd en zin hadden nu (nog) niet de training kunnen volgen. En dan verder ook frustrerend omdat een van onze resultaten is dat we 80% van de jongeren laten slagen en ik dat absoluut niet ga halen nu.
Iemand nog tips hoe we mensen discipline kunnen bij brengen zonder dat ze geheel met de opleiding stoppen?
Daarnaast ben ik bezig met teachertraining. Tot nog toe heeft dat zich met name geuit in het organiseren van trainingen waar anderen training geven. Zorgen dat er eten is, een programma, zorgen dat docenten op komen dagen, etc. etc. Daarnaast een aantal teacher trainers opgeleid met wie ik dan (intensief) voorbereid wat ze gaan doen. Erg leuk om te doen. Maar aangezien een van m’n leerdoelen van hier zijn is dat ik meer trainingservaring krijg heb ik besloten om in november zelf voor de groep te gaan staan. Ontzettend uitdagend en spannend, hoe pikken ze hier dingen op, hoe gaat dat met m’n Frans etc. Maar ik kijk er met name heel erg naar uit.
Trainingen concentreren zich met name rond de schoolvakanties. Lastig om docenten er van overtuigen dat zij toch echt wel naar de training moeten komen, dat zij geen recht hebben op zo’n lange vakantie.
En tot slot P&O. Ik plaats het niet voor niets op de derde plek, want ben er minder meebezig en heeft ook minder m’n interesse. Maar de laatste tijd wel veel tijd en energie in gestopt. Iedereen heeft nu (eindelijk eens) een Personnel file met alle basis info maar ook aanvragen voor vakantie en dergelijke. De bedoeling is dat de vakanties nu ook beter worden bijgehouden, en dat er evaluaties gaan worden gehouden en mensen als ze iets fout doen ook waarschuwingsbrieven krijgen. Zeer nodig en tot nog toe niet voldoende gebeurd. Ik heb zelf van de week voor het eerst een waarschuwingsbrief gegeven (en helaas de eerste die JRS Byumba heeft uitgedeeld). Nooit fijn dat door jou de bovenlip van een man van zestig hevig begint te trillen en hij op een gegeven moment maar snel wegloop. Slik. Zo leer je altijd weer wat. Dat is normaal niet m’n taak, gelukkig, dat hoort aan de project directeur toe, maar als plaatsvervanger hoor ik het wel weer te doen. Wel ben ik bezig met het nieuwe contract format samen met onze juridische adviseur en allerlei standaard formulieren aan het maken.
Verder ben ik ook bezig met algemene coördinatie taken, zo hebben we wekelijkse vergadering met UNHCR en haar partners. Ben er niet elke week bij maar toch wel erg regelmatig. Ook binnen JRS Byumba hebben we elke week een coördinatie vergadering om op de hoogte te blijven met wat er gebeurt. Vergaderingen vind ik altijd al te lang duren.. maar deze helemaal omdat het altijd naar Engels vertaald moeten worden (en ik ben regelmatig de lul.. m’n Frans wordt er wel beter door!)
Hmm weet niet of het nu wat duidelijker is geworden wat ik nou eigenlijk doe. In ieder geval is het een heel verhaal geworden! Ik ga er weer vandoor, nog even wat werkmailtjes sturen voor ik naar Kibuye vertrek.. Oh en ik ben m’n NL simkaart voor ongeveer 2 weken kwijt geweest (en ik ben nog wel zo’n opgeruimd persoon) dus ik heb waarschijnlijk een paar SMSjes gemist na m’n laatste oproep. SORRY. Fijne is wel dat ik nu kan voorstellen dat iedereen er en masse op gereageerd heeft en ik het gemist heb.. terwijl het waarschijnlijk wel meevalt hoe massaal het was.
Xx
Irene
Vakantie
Op velerverzoek.. m'n terugvlucht staat nu geboekt dat ik op 31 december aan kom (weer de vraag.. weet iemand nog leuk feestje?). Weet nog niet exact wanneer ik weer terug vlieg maar verwacht rond 20 januari.
x
x
Fotos van Giseyi Girls weekend
Flower girls!
Zie je wel.. Leah en ik zijn niet een persoon, er zijn echt 2 muzungus in het kamp.. Probeer dat maar eens aan de kindjes uit te leggen.
Kersti
Leah, Kersti en ik
Kersti, Leah en ik
Leah
Ik, Kersti en Leah
Kersti
dinsdag 30 september 2008
Verbazen
Het is goed je te blijven verbazen over dingen.. daar blijf je jong van heb ik gehoord.
Gelukkig zit ik in Rwanda waar daar kun je je blijven verbazen over dingen.
Zo wordt er op het moment een internet kabel gelegd naar Byumba. Al maanden geleden werd de weg opgemeten door Chinezen wat toch wel het teken was dat de hele weg gerepareerd zou worden. Ook ik was daar volledig van overtuigd.. maar tja, nu begin ik me af te vragen of dat niet was voor het leggen van de kabel. Maar dat ter zijde.
Al een paar dagen lang zie je om de paar meter iemand staan graven langs de weg. Zolang het bij gebieden is waar geen mensen wonen is dat niet zo onhandig. Zodra je bij huizen komt wordt het wat onhandiger. Zo is het bij ons de oprij laan geasfalteerd, ook het stukje buiten de poort. Eerst werd heel netjes alle uitgangen (ook niet geasfalteerde) overgeslagen als ze vermoeden dat zij een auto hadden. Vervolgens werd er een klein stukje van het asfalt weg gebikt. Ik nog verschrikt vragen wie dat dan ging vervangen, maar dat wist het mannetje van onze meters natuurlijk niet. Hij vermoedde dat hij t zou vervangen.
Ondertussen valt elke dag de stroom 4 keer uit en verdwijnt het water. Vervelend voor mij, maar vooral vervelend voor het kamp. Niet dat daar elektriciteit is (ook al gaan de elektriciteitskabels er door heen) maar al het water moet omhoog gepompt of gereden worden. Als dan of het water of de elektriciteit het niet doet, heeft dat grote invloed op de toch al geringe hoeveelheid water die ze ter beschikking hebben.
De volgende ochtend wilde ik ‘s ochtends vertrekken. Vraagt de bewaker zich af, goh ga je te voet weg? Ehm nee, ik rijd tegenwoordig, weet je nog, mag ik de sleutel?. Oh, tja, er zit een groot gat voor de deur! Ehm.. handig. Waarom vertelt niemand dat van te voren dat ze dat nu gaan doen dan had ik de auto al buiten gezet. Maar geen probleem, opzichter er bij geroepen, en man van onze meter en de bewaker scheppen het gat weer vol. Ik rij naar buiten en onze meter man begint het weer leeg te scheppen. Hier bij geen aandacht voor planten of boompjes, daar wordt het gewoon overheen geschept. Af en toe zie je het topje van een plant onder een berg aarde uit steken.
Om 11 uur zou het karwei gebeurd zijn. Toen ik rond 11 uur Byumba uit reed was het werk natuurlijk in volle gang. De meter mannen hadden nu een andere taak gekregen… een kabel naar beneden dragen. Om de drie meter stond er nu een man (of vrouw) met een stuk kabel over z’n schouder geslingerd zodat ze in een soort polonaise de berg af liepen.
Toen ik om zes uur thuis kwam had de bewaker het gat uiteindelijk maar zelf dicht geschept want als hij op de anderen moest wachten zouden we de auto’s nooit binnen kunnen parkeren.
Stel je voor, je hebt 3 auto banden te vervoeren en je hebt een moto.. hoe vervoer je ze? Precies je gaat op de moto zitten en laat (met behulp van een vriend) de drie banden over je hoofd glijden, steekt je armen er uit en je kunt heel handig moto rijden.
Of stel je voor je moet planken vervoeren? Tja die kunnen dan natuurlijk alleen overdwars vast gebonden worden en maar hopen dat de auto’s het zien.
Maar meer dan de ongeorganiseerdheid verbaas ik me hier vooral over de georganiseerdheid en met name de wetten die in meer of mindere mate worden nageleefd.
• Er is een tijdschema voor de bussen en ze rijden maximaal 5 minuten te laat (daar kan de NS nog wat van leren).
• Er mag niet gerookt worden in openbare gebouwen (inclusief de disco)
• Als je de weg oversteekt moet dat bij een oversteek plaats, vrienden van mij hebben een boete gekregen omdat ze over het gras in de berm liepen.
• Je mag volgens de wet niet met meerder uit het zelfde glas drinken en dan vooral geen bananenbier uit de zelfde kalebas drinken door hetzelfde rietje.
• Je mag niet op blote voeten lopen.
• De disco’s moeten geluidsdicht zijn. Het verhaal gaat dat de president een nacht niet kon slapen wegens geluidsoverlast en de volgende dag alle disco’s in Kigali dicht waren en pas weer open mochten als ze geen geluidsoverlast meer veroorzaakten.
• Alle taxi-motoren hebben een helm en een voor hun passagier. Uiteraard zet je je petje niet af voor de helm, maar gaat die er overheen. Je blijft je ook verbazen over de vrouwen met geweldige hoofdtooi die het presteren om op een of andere wijze de moto helm er boven op te zetten.
Maar eigenlijk ben ik er niet meer zo erg verbaasd over hoe geregeld, schoon en georganiseerd het hier is. Je went er aan en houdt er rekening mee. Je let op wat je zegt en op wat je doet als er anderen bij zijn. Verbazingwekkend hoe snel ik m’n vocabulaire al heb aangepast en als ik in het Nederlands of Spaans praat omdat ik niet wil dat iedereen me verstaat gebruik ik automatisch de woorden die niet op het Frans of Engels lijken. Georganiseerdheid en striktheid heeft z’n voordelen en z’n nadelen, voor mij komt het gebrek aan muziek een beetje doordat het hier zo georganiseerd is. Muziek en creativiteit horen voor mij bij Chaos. Voordeel is dat je hier ’s avonds veilig over straat komt. Alhoewel laatst het hele land in rep en roer was omdat iemand een moto-taxi had genomen, niet wilde betalen en toen maar de chauffeur en vijf omstanders doodschoot. Gelukkig is dit een land waar je je over dat soort dingen verbaast en geschokt kunt zijn.
Gelukkig zit ik in Rwanda waar daar kun je je blijven verbazen over dingen.
Zo wordt er op het moment een internet kabel gelegd naar Byumba. Al maanden geleden werd de weg opgemeten door Chinezen wat toch wel het teken was dat de hele weg gerepareerd zou worden. Ook ik was daar volledig van overtuigd.. maar tja, nu begin ik me af te vragen of dat niet was voor het leggen van de kabel. Maar dat ter zijde.
Al een paar dagen lang zie je om de paar meter iemand staan graven langs de weg. Zolang het bij gebieden is waar geen mensen wonen is dat niet zo onhandig. Zodra je bij huizen komt wordt het wat onhandiger. Zo is het bij ons de oprij laan geasfalteerd, ook het stukje buiten de poort. Eerst werd heel netjes alle uitgangen (ook niet geasfalteerde) overgeslagen als ze vermoeden dat zij een auto hadden. Vervolgens werd er een klein stukje van het asfalt weg gebikt. Ik nog verschrikt vragen wie dat dan ging vervangen, maar dat wist het mannetje van onze meters natuurlijk niet. Hij vermoedde dat hij t zou vervangen.
Ondertussen valt elke dag de stroom 4 keer uit en verdwijnt het water. Vervelend voor mij, maar vooral vervelend voor het kamp. Niet dat daar elektriciteit is (ook al gaan de elektriciteitskabels er door heen) maar al het water moet omhoog gepompt of gereden worden. Als dan of het water of de elektriciteit het niet doet, heeft dat grote invloed op de toch al geringe hoeveelheid water die ze ter beschikking hebben.
De volgende ochtend wilde ik ‘s ochtends vertrekken. Vraagt de bewaker zich af, goh ga je te voet weg? Ehm nee, ik rijd tegenwoordig, weet je nog, mag ik de sleutel?. Oh, tja, er zit een groot gat voor de deur! Ehm.. handig. Waarom vertelt niemand dat van te voren dat ze dat nu gaan doen dan had ik de auto al buiten gezet. Maar geen probleem, opzichter er bij geroepen, en man van onze meter en de bewaker scheppen het gat weer vol. Ik rij naar buiten en onze meter man begint het weer leeg te scheppen. Hier bij geen aandacht voor planten of boompjes, daar wordt het gewoon overheen geschept. Af en toe zie je het topje van een plant onder een berg aarde uit steken.
Om 11 uur zou het karwei gebeurd zijn. Toen ik rond 11 uur Byumba uit reed was het werk natuurlijk in volle gang. De meter mannen hadden nu een andere taak gekregen… een kabel naar beneden dragen. Om de drie meter stond er nu een man (of vrouw) met een stuk kabel over z’n schouder geslingerd zodat ze in een soort polonaise de berg af liepen.
Toen ik om zes uur thuis kwam had de bewaker het gat uiteindelijk maar zelf dicht geschept want als hij op de anderen moest wachten zouden we de auto’s nooit binnen kunnen parkeren.
Stel je voor, je hebt 3 auto banden te vervoeren en je hebt een moto.. hoe vervoer je ze? Precies je gaat op de moto zitten en laat (met behulp van een vriend) de drie banden over je hoofd glijden, steekt je armen er uit en je kunt heel handig moto rijden.
Of stel je voor je moet planken vervoeren? Tja die kunnen dan natuurlijk alleen overdwars vast gebonden worden en maar hopen dat de auto’s het zien.
Maar meer dan de ongeorganiseerdheid verbaas ik me hier vooral over de georganiseerdheid en met name de wetten die in meer of mindere mate worden nageleefd.
• Er is een tijdschema voor de bussen en ze rijden maximaal 5 minuten te laat (daar kan de NS nog wat van leren).
• Er mag niet gerookt worden in openbare gebouwen (inclusief de disco)
• Als je de weg oversteekt moet dat bij een oversteek plaats, vrienden van mij hebben een boete gekregen omdat ze over het gras in de berm liepen.
• Je mag volgens de wet niet met meerder uit het zelfde glas drinken en dan vooral geen bananenbier uit de zelfde kalebas drinken door hetzelfde rietje.
• Je mag niet op blote voeten lopen.
• De disco’s moeten geluidsdicht zijn. Het verhaal gaat dat de president een nacht niet kon slapen wegens geluidsoverlast en de volgende dag alle disco’s in Kigali dicht waren en pas weer open mochten als ze geen geluidsoverlast meer veroorzaakten.
• Alle taxi-motoren hebben een helm en een voor hun passagier. Uiteraard zet je je petje niet af voor de helm, maar gaat die er overheen. Je blijft je ook verbazen over de vrouwen met geweldige hoofdtooi die het presteren om op een of andere wijze de moto helm er boven op te zetten.
Maar eigenlijk ben ik er niet meer zo erg verbaasd over hoe geregeld, schoon en georganiseerd het hier is. Je went er aan en houdt er rekening mee. Je let op wat je zegt en op wat je doet als er anderen bij zijn. Verbazingwekkend hoe snel ik m’n vocabulaire al heb aangepast en als ik in het Nederlands of Spaans praat omdat ik niet wil dat iedereen me verstaat gebruik ik automatisch de woorden die niet op het Frans of Engels lijken. Georganiseerdheid en striktheid heeft z’n voordelen en z’n nadelen, voor mij komt het gebrek aan muziek een beetje doordat het hier zo georganiseerd is. Muziek en creativiteit horen voor mij bij Chaos. Voordeel is dat je hier ’s avonds veilig over straat komt. Alhoewel laatst het hele land in rep en roer was omdat iemand een moto-taxi had genomen, niet wilde betalen en toen maar de chauffeur en vijf omstanders doodschoot. Gelukkig is dit een land waar je je over dat soort dingen verbaast en geschokt kunt zijn.
woensdag 24 september 2008
Oh ja
Om nog even een toevoeging te doen aan m'n oproep hier onder.. ik ben ook te smsen! Op m'n rwanda nummer maar ook op m'n Nederlandse nummer.. die heb ik aangehouden zodat jullie mij voordelig kunnen smsen!
x
x
dinsdag 23 september 2008
Vakantie!
Enne m’n postbus blijft de laatste tijd ook wel leeg.. waar blijven die vakantie kaartjes?
Maar goed ik mag natuurlijk niets zeggen want ik heb ook geen vakantie kaartjes gestuurd. En elke keer dat ik bij de postmeneer kom en teleurgesteld ben dat er niets is, zegt hij ook maar wanneer heb jij dan voor het laatst iets gestuurd? Dus ik zal binnenkort ook eens aan de schrijf gaan.
Het is alweer een poos geleden dat ik geschreven heb en er is veel gebeurd sinds die tijd! Ten eerste ben ik sinds vandaag plaatsvervangend directeur… Don is vanmorgen (als het goed is) op het vliegtuig gestapt voor vakantie in de VS. Ontzettend uitdagend, vooral omdat ik niet minder eigen werk heb nu ik haar vervang, maar vooral erg leuk. En het fijne is dat zuster Irene wel gewoon in het land is en ik haar voor elke vraag kan bellen.. Heb maar vast veel beltegoed ingeslagen. Wel leuk om op deze manier de organisatie van een andere kant te leren kennen.
Helaas is Don haar vakantie een aantal keer uitgesteld wat ook zijn invloed heeft op mijn vakantie.. Kortom ik kan in oktober niet naar Nederland toe omdat ik hier dan directeur aan het spelen ben… en wordt het pas eind december. Op het moment staat m’n ticket voor 30 december. Het zou nog een of twee dagen naar voren of naar achteren kunnen worden geschoven, maar wordt rond die periode. Als iemand nog een leuk feestje weet voor oud en nieuw? Op z’n ireens ben ik uiteraard al m’n vakantie aan het volplannen.. Wegens totaal gebrek aan goede muziek hier heb ik vooral leuk stappen en concerten in m’n agenda. De derde zaterdag van januari ben ik er uiteraard.. na een jaar que pasa loos te zijn wordt het weer tijd om booty te shaken! Hoop in ieder geval iedereen te zien en zal nog wel een borrel of zo organiseren.
Ook leuk om te zeggen is dat m’n ouders hier de hele maand december gaan zijn. Leuk sinterklaas, kerst, m’n moeders verjaardag vieren! Moet helaas wel gewoon werken die maand (heb niet zoveel vakantie dagen) maar neem af en toe wel een dagje op om met ze rond te trekken. De jongeren in het kamp kijken er al naar uit. Ik heb gezegd dat als ze namelijk regelmatig op tijd komen voor de opleiding ze als “field-trip” m’n ouders mogen ontmoeten. De jongens zijn met name erg enthousiast.. maar willen wel dat ze ze in het Nederlands kunnen toespreken. Dus dat wordt een paar lessen Nederlands geven voor m’n ouders komen. Alhoewel steeds meer mensen in het kamp groeten mij met “goedemorgen, alles goed?” ontzettend grappig. En had ik al verteld dat ik in m’n dans/zang uitbarstingen de kindjes “we maken een kringetje van jongens en van meisjes” heb aangeleerd?
Maar goed dat is allemaal toekomst.. wat is hier de afgelopen periode gebeurd? Het leukste is natuurlijk dat Roos-Anne hier op bezoek is geweest! We hebben drie heerlijke weken doorgebracht en het was super fijn om haar hier te hebben. Ik heb hier al een aantal goede vriendschappen opgebouwd, daar heb ik erg geluk mee, maar ja ze zijn natuurlijk niet zo hecht en vertrouwd als met Roos-Anne. Vanaf minuut een was het weer alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien.
Ben erg blij dat ik haar aan m’n leven hier heb kunnen laten ruiken. Veel van de mensen die hier belangrijk voor me zijn heeft ze kunnen ontmoeten. Helaas had ik geen toestemming kunnen vragen voor haar om het kamp in te gaan. Dus ze heeft het alleen vanuit de auto kunnen zien.
Daarnaast hebben we ook rondgereisd, eerst een weekje in Oeganda, toen weekje Byumba en toen weekje door Rwanda. Fijn om er even helemaal uit te zijn! Vooral heel veel geslapen, wat was ik moe! Bedacht later ook dat dit m’n eerste vakantie was in 1,5 jaar. Vorig jaar had ik m’n vakantie dagen gebruikt voor m’n scriptie en de rest opgespaard om in december naar Kaap Verdie te gaan… Wat er natuurlijk nooit van gekomen is omdat ik opeens hierheen kwam,. En zowel vorig jaar als dit jaar zijn vrij heftig geweest.. dus het was tijd om uit te rusten! En dat is heel goed gelukt. Daarnaast ook nog wat van het land gezien, veel beesten, 2 meren, de vulkanen, de kroegen, het nationale museum, Intore dansers, alle disco’s op Cadillac na.. ik moet zeggen dat ik Cadillac voldoende reden vind voor Roos-Anne om een keer terug te komen!
Over de vakantie is verder niet heel veel te vertellen, de foto’s zeggen meer! Met dank aan Martine om een nieuwe camera voor mij uit te zoeken kan ik namelijk weer foto’s maken! Fijn fijn fijn.
Daarnaast veel aan het werk geweest. Ik geloof dat veel mensen nog steeds niet helemaal duidelijk hebben wat ik nou eigenlijk doe. Ik beloof een volgende keer zal ik een normale week van mij beschrijven!
Van al m’n plannen van de vorige keer is nog niet heel veel terecht gekomen.. m’n Kinyarwanda docente is al een maand ziek, volleybal blijkt om 4 uur ’s middags te zijn.. en tja weekendjes in Byumba blijven lastig. Vorige week was ik heel decadent even op en neer naar Kampala gevlogen en vorig weekend was ik met m’n CMC contactpersoon in Kibuye. Erg fijn om weer helemaal bij te praten en een aantal erg goede tips gekregen. Ik voel me nog steeds een stuk beter dan eerst hier in Rwanda maar er zijn zeker nog verbeteringen mogelijk!
Maar hoewel m’n oude plannen nog niet helemaal gelukt zijn ben ik wel weer nieuwe aan het maken.. gitaarspelen lijkt me wel wat, en salsa lessen geven aan geïnteresseerden in het kamp.
Maar voor al m’n vrijetijdsplannen ga ik eerst weer aan het werk want m’n lunchpauze is voorbij! Ontzettend fijn trouwens dat de derde auto er eindelijk is en ik dus gewoon zelf kan rijden door Byumba. Het kamp ga ik liever niet in omdat daar iets te veel kindjes zijn die het leuk vinden om slippers voor de auto te gooien en zelf achterop springen of langs de zijkant meerennen.. voor je het weet verdwijnt er eentje onder m’n wielen. Dat laat ik dus liever aan de vakkundige chauffeurs over! Maar vanmiddag eerst naar kantoor dus tuf ik daar even heen.
X
Irene
Ik na 8 maanden Rwanda.. wat een veranderingen..
Ontbijten in Serena Hotel.. Wow
Roos-Anne voor het paleis van de voormalige koning
Nick en Roos-Anne
Aapjes kijken
Ik en Roos op zoek naar aapjes in de Jungle
Ik en Roos-Anne in Butare
Wilde beesten in hotel kamer..
Roos-Anne, ik en Franky Joe in Butare
Ik en Maureen
Ik, Maureen en Roos-Anne na 3 dagen Safari
Safari in Rwanda.. op z'n glitter
Ook in Oeganda kunnen kindjes goed in het frans zingen
Giraffe in Akagera, Rwanda
Popcorn eten van m'n hand in Queen Elizabeth
Olifanten in Queen Elizabeth
Wratten zwijn in Queen Elizabeth die onze vuilnis op at, onze tent van binnen mooi vond en zelfs met een fles rose op z'n kop geslagen niet weg wilde.. lang leven TOM die hem verjaagde
Z'n eigenwijze zoontje sliep liever buiten op ons matje dan in de tent
Oude kaas!
Rosalyn en Roos-Anne
Jongetjes in Jinja, Oeganda
Allemaal spulletjes uit Nederland!
Potje kaarten onderweg in Jinja
Abonneren op:
Posts (Atom)
