Blij!

In m’n vorige blog’s schemerde het al door maar laat ik het even luid en duidelijk zeggen. Het gaat goed met mij! Ik had het niet helemaal zien aankomen maar na de vakantie was ik serieus blij om weer terug te zijn. Eerst dacht ik nog, dat is gewoon schone schijn, in het begin is terug komen altijd leuk… maar nu ik alweer zes weken terug ben (wat vliegt de tijd) kan ik wel zeggen dat het niet alleen schone schijn is. Ik ben blij om hier te zijn!

De periode in Nederland heeft me goed gedaan. Hoewel ik natuurlijk een overvolle agenda had gepland en mezelf een aantal keer goed voorbij ben gelopen, heb ik ook de tijd gehad om alles rustig te overdenken en een plekje te geven. Het is me nogal wat, wat je in zo’n jaar mee maakt. Werken met vluchtelingen is heftig, wonen met je baas is heftig, leven in Rwanda is heftig… en dat alles moest een plekje krijgen. Hier zijn kost veel energie en het was me niet altijd helemaal duidelijk wat het me nou opleverde. Het eerste jaar is me niet makkelijk gevallen.. en ik heb zelfs getwijfeld of ik niet beter terug naar Nederland zou gaan.

Maar tijdens al dat overdenken op vakantie in Nederland merkte ik steeds meer dat ik nog niet klaar was in Rwanda, ik heb hier nog te veel te doen en te veel te leren. Ik heb extreem veel geleerd het afgelopen jaar, ben op veel manieren gegroeid maar er is nog veel te leren en vooral heeel veeeeeel te doen. En dan heb ik het niet over het Kinyarwanda leren (hoewel ik van de week weer met lessen begin) maar over het werken in het kamp, het leidinggeven aan mensen, het omgaan met verschillende (lastige…) mensen, het kiezen waar je voor vecht en daar ook echt voor gaan zonder je overal verantwoordelijk voor te voelen omdat je dan gek wordt, het trainen van mensen zodat ze zelf de energie en motivatie hebben om informatie door te geven, het mensen laten in zien dat ze mogelijkheden hebben en dat ze er voor moeten gaan, etc. etc.

Meer dan in andere banen vind ik uitdaging en plezier in m’n werk. Hoewel het vaak ook lastig is en frustraties kan opleveren ben ik meestal blij aan het begin en einde van de dag. En dat is maar goed ook, want hoewel ik altijd veel foto’s van vrienden op m’n blog zet.. voor m’n sociale leven hier zou ik niet terug hoeven gaan. De een of twee hechte vrienden die ik heb zijn voor het leven, waar ik ook ben.. en waar zij ook zijn. De kans dat zij heel 2009 hier zijn is niet erg waarschijnlijk. Ik ben vriendelijk met veel mensen maar het is erg vergankelijk en oppervlakkig. Ik geniet van stappen in Kigali in het weekend maar heb in één avond Que Pasa in NL meer gedanst en meer lol gehad dan heel 2008 bij elkaar. Naar aanleiding van een gesprek met m’n coach en het merken van hoe ontzettend blij ik toch eigenlijk wordt van dansen op latin muziek ga ik nu wat vaker naar salsa in Kigali.. jammer dat het alleen op donderdag is, en dat ik dan bagger vroeg op moet (zes uur) om de volgende dag een bus terug naar Byumba te pakken om te werken, maar het is het waard

Fijn is ook dat ik me op het moment door meer mensen binnen de organisatie gesteund weet en mij begrepen voel.
Ook fijn dat ik nu zuster Irene niet meer bij JRS Rwanda werk haar nog makkelijker om raad en advies kan vragen zonder dat ik het gevoel heb te klikken. Want zij kent de situatie hier en ik heb vertrouwen in haar inzichten, terwijl ik ook weet dat ook als ik besluit iets anders te doen ze me zal steunen.

Ik dacht nu ik blij ben mag dat ook wel eens gezegd worden! En dat heb ik nu dus even met veel woorden gedaan. Ik zal best nog wel weer m’n nodige dipjes krijgen maar weet zeker dat dit jaar makkelijker en beter zal zijn dan vorig jaar. jeeeh

wonen met een non

Sinds kort is de Spaanse zuster Carme de nationale directrice van JRS Byumba. Een grote verandering. Zuster Irene was tot nog toe nationaal directrice en meeste mensen weten hoe goed ik met haar over weg kon. Ook al blijft ze in de regio (ze gaat naar Goma) ik ga haar missen! Irene is iemand die altijd voor me klaar stond, mijn sterktes maar ook zwaktes ziet en achter mij en het werk dat ik doe sta. Zeker dit jaar is dat erg belangrijk geweest omdat ik dat bij anderen niet altijd zo ervoer en aan mijn eigen kunnen ben gaan twijfelen. Ik heb veel van haar geleerd, over onderwijs, mensen motiveren. Heb helaas ook samen met haar mensen moeten ontslaan, VRESELIJK maar wel erg leerzaam. Alhoewel ik had haar gisteren aan de telefoon en haar enige wijze raad was vertrouw Francois nooit! Je mag al het anderen vergeten zolang je dat maar onthoudt.. wees aardig tegen hem maar vertrouw hem niet.

Gelukkig lijkt Carme ook iemand te zijn van wie ik veel kan leren. Ze heeft een erg lange ervaring in het onderwijs. Is iemand die van aanpakken houdt, niet moeilijk doet, oplossingen ziet en geen problemen. Een vrouw naar mijn hart.

De grootste verandering is niet dat zuster Irene weg gaat (want uiteindelijk zag ik haar niet zo vaak omdat ze 4 uur weg woont) de grootste verandering is dat Carme in Byumba woont en werkt. Haar wind waait al door het kantoor en dat geeft energie. We zijn niet langer met z’n tweetjes thuis maar met z’n drieën. Opnieuw aan elkaar wennen en verbaasd op kijken als de yoghurt op is (dat eet Don toch niet? Oh ja Carme is er nu ook..) en gelukkig kijken als er nog warm water is als ik wil douchen omdat Carme zo vroeg opstaat en dan gelijk de douche inplugged. De sfeer in huis is veranderd, verbeterd. Met z’n drieën wonen is makkelijker dan met z’n tweeën.

Ik zit vaker in de woonkamer te kletsen. Erg grappig was dat we een gesprek hadden over alcohol en mannen. Ik vertelde dat mijn drie laatste ex-vriendjes geen alcohol dronken (hoe kies ik ze uit…). OH heb je drie vriendjes gehad? Ehm.. ja heb geloof ik drie serieuze exen maar daar tel ik de laatste non-alcohol drinker niet in mee. Hoe reageer je daar dan op als het uit is?

Tja daar komt het zuster gedeelte van zuster Carme om de hoek.. die heeft daar natuurlijk geen ervaring mee. Voordat ik was uitgedacht hoe ik hier nou op moest reageren vertelde ze over haar nicht die er zo overstuur van kan zijn als het uitgaat met haar vriend. Tja ik kan ook een behoorlijke drama Queen zijn.

Voor het eerst dat ik met een non in huis woon. Zat er laatst over na te denken ik denk dat ik voordat ik naar Rwanda ging geen enkele zuster kende.. Hoe anders is dat nu.

PS zie vorige blog voor foto van Carme aan het dansen.. ik zei al vrouw naar m’n hart ;)

Personeels feest

Brochettes en bananen (Ibitoke)

Plezier!


Salsa les

Nieuwe nationaal directrice leert traditionele Rwandese dans

Nieuw Telefoonnummer

MTN heeft z'n nummers aangepast om binnne het internationale te passen, of zo.



M'n nummer is nu veranderd naar +250 78 327 11 00



Of terwijl om vanuit NL naar mij te bellen moet je de eerste nul weghalen en er 78 voor in de plaats zetten. Kwam er gisteren achter omdat ik opeens niemand meer kon bellen. Fijne communicatie!



Qua onrusten, het is nu weer rustig. Er is vrij hard op gereageerd vanuit de overheid omdat illegale manifestaties niet worden geaccepteerd. Het kamp werd afgesloten en niemand mocht er nog in of uit. Zondag was de heftigste dag, dinsdag sudderde het nog wat na en woensdag hebben we de scholen weer opengegooid.



Donderdag was ik in het kamp en alles was rustig.



Ik schrijf snel een wat uitgebreidere blog van alles veranderd. Zo is er een nieuwe nationale directrice in byumba.. drie vrouwen op kantoor en in huis, als dat maar goed gaat :) Maar dat dus volgende keer.



xx

Irene

Onrusten in het kamp

Ik neem aan dat het nieuws in Nederland ook is doorgedrongen. Vorige week is het Rwandese leger op verzoek van Kinshasa Congo in gegaan. Het zou zijn om de FDLR (Hutu-milities) op te pakken maar ze gingen de verkeerde kant op om ze op te pakken.. Raar raar. Tot dat bleek dat hun eigenlijk doel was om Nkunda op te pakken. Hij donderdagavond op gepakt. In congo is vol blijdschap gereageerd op dit nieuws. Ook vanuit Europa kreeg ik blije berichten.

De laatste tijd is Kagame (president Rwanda) er van beschuldigd nauwe banden met Nkunda te hebben en daarmee het conflict in oost-Congo te verergeren. Koenders heeft laatst (EINDELIJK) een deel van de bilaterale hulp met Rwanda stop gezet hierom.

Zou het tij nu gekeerd zijn? Is Rwanda eindelijk die banden aan het stoppen? Het zou zo kunnen zijn. De geruchten dat het een strategische zet is zijn echter veelvuldig. Kagame zou weer een nieuwe facade willen opwerpen. Kan niet buiten het OS geld dat steeds meer landen terugtrokken, zou daarom deze grote daad doen. Sinds een paar weken is er een alternatieve leider opgestaan die het leiderschap betwiste met Nkunda. Nkunda erkende de nieuwe man niet maar Rwanda zou zijn vertrouwen in Nkunda hebben verloren.. Tja hoe het echt zit zullen we nooit weten.

Hoewel veel mensen blij zijn, zijn de vluchtelingen dat natuurlijk niet. Nkunda is hun grote voorbeeld. Gisteren zijn er rellen en protestacties in het kamp uitgebroken. Protesten mogen alleen worden gehouden als er toestemming is van de burgemeester. Die was er niet. De politie en het leger zijn het kamp in gegaan om een einde te maken aan de protestacties. Dit heeft tot geweld geleid. In Kibuye is er een vluchteling neergeschoten, bij ons zijn er zelfs naar de belangrijkste man van de politie stenen gegooid. Vluchtelingen mochten het kamp gisteren middag niet meer uit, maar de rust leek redelijk weer gekeerd.
Vandaag willen ze echter weer door gaan met protesteren. En dan nemen ze er voor het gemak ook even een protest actie tegen JRS bij.

We hebben een project stil gezet wegens fondsen tekort, de crisis heeft ook hier z’n effecten. Uiteraard zijn mensen teleurgesteld maar ze zijn ook boos. Vele brieven zijn al rond gegaan, waarin wij worden beschuldigd van van alles en nog wat. Dat wij geloven dat er diamanten in het kamp zijn. Dat wij bewust vluchtelingen dom willen houden en opleiden voor lagere banen. Dat het centre de promotion dat ik coordineer koloniaal onderwijs is, etc. etc. Er gingen geruchten rond dat er acties zouden komen en dreigementen dat ze mij en Don wilden stenigen. Vooral dat laatste lijkt een loos dreigement.
We nemen echter het zekere voor het onzekere. Vandaag gaat geen van onze staf het kamp in en hebben we alle deuren gesloten. We hebben zo een nood-coordinatie vergadering met de andere NGO’s. Afhankelijk van de uitkomsten daarvan kunnen we onze projecten weer opengooien vandaag of niet. Maar ik ga vandaag zeker het kamp niet in. En komende week zorg ik dat er zeker een auto standby is als ik het kamp in ga. Just in case.

Jammer dat ik niet gewoon blij kan zijn met het nieuws maar there are two sides to every story.

Hier een link naar een artikel over nog meer redenen waarom hij zou zijn opgepakt in Trouw: http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article2012179.ece/Nkunda_werd_gevaarlijk_voor_Congo_en_Rwanda_.html

Sinterklaas

Leah en Jennifer

Margot, Coby, Han en Henk

Ik, Leah en Cathryn

Ik, Leah en Jennifer

Kersti

Cathryn

Ik en Jennifer

Leah, ik en Cathryn

Ik, Clarinda en Ton

Ik, Jennifer, Leah

Ik en Margot

Ik en Kersti

Gihembe Kamp

Een van de associaties die JRS heeft opgeleid.

Coby en Henk geven Engelse les aan de kleuterjuffen

Jennifer, Augustin en ik op de dag van de gehandicapten

De kerk in het kamp

Dansen op wereld aids dag

?, Henk en Coby op dag van de gehandicapten, drie Muzungu's op hun receptie.. wat een eer!

Dansen op wereld aids dag

Inygo, de zaal waar de computers van mijn programma komen.

Muurschildering in de kerk in het kamp

3e jaars middelbare scholier met moeder en zusje

2 beste vrienden, neven en ook nog eens buren. Beste leerlingen van de school in het kamp.. helaas heeft JRS volgend jaar geen geld voor beurzen om naar de 4e klas te gaan.. hun onderwijs lijkt dus op te houden..

weer de twee vrienden en Nynke, evaluator van CMC

Nuttige deurkruk

Kamazi, de man die altijd I'm sick in the head roept.