Het is goed je te blijven verbazen over dingen.. daar blijf je jong van heb ik gehoord.
Gelukkig zit ik in Rwanda waar daar kun je je blijven verbazen over dingen.
Zo wordt er op het moment een internet kabel gelegd naar Byumba. Al maanden geleden werd de weg opgemeten door Chinezen wat toch wel het teken was dat de hele weg gerepareerd zou worden. Ook ik was daar volledig van overtuigd.. maar tja, nu begin ik me af te vragen of dat niet was voor het leggen van de kabel. Maar dat ter zijde.
Al een paar dagen lang zie je om de paar meter iemand staan graven langs de weg. Zolang het bij gebieden is waar geen mensen wonen is dat niet zo onhandig. Zodra je bij huizen komt wordt het wat onhandiger. Zo is het bij ons de oprij laan geasfalteerd, ook het stukje buiten de poort. Eerst werd heel netjes alle uitgangen (ook niet geasfalteerde) overgeslagen als ze vermoeden dat zij een auto hadden. Vervolgens werd er een klein stukje van het asfalt weg gebikt. Ik nog verschrikt vragen wie dat dan ging vervangen, maar dat wist het mannetje van onze meters natuurlijk niet. Hij vermoedde dat hij t zou vervangen.
Ondertussen valt elke dag de stroom 4 keer uit en verdwijnt het water. Vervelend voor mij, maar vooral vervelend voor het kamp. Niet dat daar elektriciteit is (ook al gaan de elektriciteitskabels er door heen) maar al het water moet omhoog gepompt of gereden worden. Als dan of het water of de elektriciteit het niet doet, heeft dat grote invloed op de toch al geringe hoeveelheid water die ze ter beschikking hebben.
De volgende ochtend wilde ik ‘s ochtends vertrekken. Vraagt de bewaker zich af, goh ga je te voet weg? Ehm nee, ik rijd tegenwoordig, weet je nog, mag ik de sleutel?. Oh, tja, er zit een groot gat voor de deur! Ehm.. handig. Waarom vertelt niemand dat van te voren dat ze dat nu gaan doen dan had ik de auto al buiten gezet. Maar geen probleem, opzichter er bij geroepen, en man van onze meter en de bewaker scheppen het gat weer vol. Ik rij naar buiten en onze meter man begint het weer leeg te scheppen. Hier bij geen aandacht voor planten of boompjes, daar wordt het gewoon overheen geschept. Af en toe zie je het topje van een plant onder een berg aarde uit steken.
Om 11 uur zou het karwei gebeurd zijn. Toen ik rond 11 uur Byumba uit reed was het werk natuurlijk in volle gang. De meter mannen hadden nu een andere taak gekregen… een kabel naar beneden dragen. Om de drie meter stond er nu een man (of vrouw) met een stuk kabel over z’n schouder geslingerd zodat ze in een soort polonaise de berg af liepen.
Toen ik om zes uur thuis kwam had de bewaker het gat uiteindelijk maar zelf dicht geschept want als hij op de anderen moest wachten zouden we de auto’s nooit binnen kunnen parkeren.
Stel je voor, je hebt 3 auto banden te vervoeren en je hebt een moto.. hoe vervoer je ze? Precies je gaat op de moto zitten en laat (met behulp van een vriend) de drie banden over je hoofd glijden, steekt je armen er uit en je kunt heel handig moto rijden.
Of stel je voor je moet planken vervoeren? Tja die kunnen dan natuurlijk alleen overdwars vast gebonden worden en maar hopen dat de auto’s het zien.
Maar meer dan de ongeorganiseerdheid verbaas ik me hier vooral over de georganiseerdheid en met name de wetten die in meer of mindere mate worden nageleefd.
• Er is een tijdschema voor de bussen en ze rijden maximaal 5 minuten te laat (daar kan de NS nog wat van leren).
• Er mag niet gerookt worden in openbare gebouwen (inclusief de disco)
• Als je de weg oversteekt moet dat bij een oversteek plaats, vrienden van mij hebben een boete gekregen omdat ze over het gras in de berm liepen.
• Je mag volgens de wet niet met meerder uit het zelfde glas drinken en dan vooral geen bananenbier uit de zelfde kalebas drinken door hetzelfde rietje.
• Je mag niet op blote voeten lopen.
• De disco’s moeten geluidsdicht zijn. Het verhaal gaat dat de president een nacht niet kon slapen wegens geluidsoverlast en de volgende dag alle disco’s in Kigali dicht waren en pas weer open mochten als ze geen geluidsoverlast meer veroorzaakten.
• Alle taxi-motoren hebben een helm en een voor hun passagier. Uiteraard zet je je petje niet af voor de helm, maar gaat die er overheen. Je blijft je ook verbazen over de vrouwen met geweldige hoofdtooi die het presteren om op een of andere wijze de moto helm er boven op te zetten.
Maar eigenlijk ben ik er niet meer zo erg verbaasd over hoe geregeld, schoon en georganiseerd het hier is. Je went er aan en houdt er rekening mee. Je let op wat je zegt en op wat je doet als er anderen bij zijn. Verbazingwekkend hoe snel ik m’n vocabulaire al heb aangepast en als ik in het Nederlands of Spaans praat omdat ik niet wil dat iedereen me verstaat gebruik ik automatisch de woorden die niet op het Frans of Engels lijken. Georganiseerdheid en striktheid heeft z’n voordelen en z’n nadelen, voor mij komt het gebrek aan muziek een beetje doordat het hier zo georganiseerd is. Muziek en creativiteit horen voor mij bij Chaos. Voordeel is dat je hier ’s avonds veilig over straat komt. Alhoewel laatst het hele land in rep en roer was omdat iemand een moto-taxi had genomen, niet wilde betalen en toen maar de chauffeur en vijf omstanders doodschoot. Gelukkig is dit een land waar je je over dat soort dingen verbaast en geschokt kunt zijn.
dinsdag 30 september 2008
woensdag 24 september 2008
Oh ja
Om nog even een toevoeging te doen aan m'n oproep hier onder.. ik ben ook te smsen! Op m'n rwanda nummer maar ook op m'n Nederlandse nummer.. die heb ik aangehouden zodat jullie mij voordelig kunnen smsen!
x
x
dinsdag 23 september 2008
Vakantie!
Enne m’n postbus blijft de laatste tijd ook wel leeg.. waar blijven die vakantie kaartjes?
Maar goed ik mag natuurlijk niets zeggen want ik heb ook geen vakantie kaartjes gestuurd. En elke keer dat ik bij de postmeneer kom en teleurgesteld ben dat er niets is, zegt hij ook maar wanneer heb jij dan voor het laatst iets gestuurd? Dus ik zal binnenkort ook eens aan de schrijf gaan.
Het is alweer een poos geleden dat ik geschreven heb en er is veel gebeurd sinds die tijd! Ten eerste ben ik sinds vandaag plaatsvervangend directeur… Don is vanmorgen (als het goed is) op het vliegtuig gestapt voor vakantie in de VS. Ontzettend uitdagend, vooral omdat ik niet minder eigen werk heb nu ik haar vervang, maar vooral erg leuk. En het fijne is dat zuster Irene wel gewoon in het land is en ik haar voor elke vraag kan bellen.. Heb maar vast veel beltegoed ingeslagen. Wel leuk om op deze manier de organisatie van een andere kant te leren kennen.
Helaas is Don haar vakantie een aantal keer uitgesteld wat ook zijn invloed heeft op mijn vakantie.. Kortom ik kan in oktober niet naar Nederland toe omdat ik hier dan directeur aan het spelen ben… en wordt het pas eind december. Op het moment staat m’n ticket voor 30 december. Het zou nog een of twee dagen naar voren of naar achteren kunnen worden geschoven, maar wordt rond die periode. Als iemand nog een leuk feestje weet voor oud en nieuw? Op z’n ireens ben ik uiteraard al m’n vakantie aan het volplannen.. Wegens totaal gebrek aan goede muziek hier heb ik vooral leuk stappen en concerten in m’n agenda. De derde zaterdag van januari ben ik er uiteraard.. na een jaar que pasa loos te zijn wordt het weer tijd om booty te shaken! Hoop in ieder geval iedereen te zien en zal nog wel een borrel of zo organiseren.
Ook leuk om te zeggen is dat m’n ouders hier de hele maand december gaan zijn. Leuk sinterklaas, kerst, m’n moeders verjaardag vieren! Moet helaas wel gewoon werken die maand (heb niet zoveel vakantie dagen) maar neem af en toe wel een dagje op om met ze rond te trekken. De jongeren in het kamp kijken er al naar uit. Ik heb gezegd dat als ze namelijk regelmatig op tijd komen voor de opleiding ze als “field-trip” m’n ouders mogen ontmoeten. De jongens zijn met name erg enthousiast.. maar willen wel dat ze ze in het Nederlands kunnen toespreken. Dus dat wordt een paar lessen Nederlands geven voor m’n ouders komen. Alhoewel steeds meer mensen in het kamp groeten mij met “goedemorgen, alles goed?” ontzettend grappig. En had ik al verteld dat ik in m’n dans/zang uitbarstingen de kindjes “we maken een kringetje van jongens en van meisjes” heb aangeleerd?
Maar goed dat is allemaal toekomst.. wat is hier de afgelopen periode gebeurd? Het leukste is natuurlijk dat Roos-Anne hier op bezoek is geweest! We hebben drie heerlijke weken doorgebracht en het was super fijn om haar hier te hebben. Ik heb hier al een aantal goede vriendschappen opgebouwd, daar heb ik erg geluk mee, maar ja ze zijn natuurlijk niet zo hecht en vertrouwd als met Roos-Anne. Vanaf minuut een was het weer alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien.
Ben erg blij dat ik haar aan m’n leven hier heb kunnen laten ruiken. Veel van de mensen die hier belangrijk voor me zijn heeft ze kunnen ontmoeten. Helaas had ik geen toestemming kunnen vragen voor haar om het kamp in te gaan. Dus ze heeft het alleen vanuit de auto kunnen zien.
Daarnaast hebben we ook rondgereisd, eerst een weekje in Oeganda, toen weekje Byumba en toen weekje door Rwanda. Fijn om er even helemaal uit te zijn! Vooral heel veel geslapen, wat was ik moe! Bedacht later ook dat dit m’n eerste vakantie was in 1,5 jaar. Vorig jaar had ik m’n vakantie dagen gebruikt voor m’n scriptie en de rest opgespaard om in december naar Kaap Verdie te gaan… Wat er natuurlijk nooit van gekomen is omdat ik opeens hierheen kwam,. En zowel vorig jaar als dit jaar zijn vrij heftig geweest.. dus het was tijd om uit te rusten! En dat is heel goed gelukt. Daarnaast ook nog wat van het land gezien, veel beesten, 2 meren, de vulkanen, de kroegen, het nationale museum, Intore dansers, alle disco’s op Cadillac na.. ik moet zeggen dat ik Cadillac voldoende reden vind voor Roos-Anne om een keer terug te komen!
Over de vakantie is verder niet heel veel te vertellen, de foto’s zeggen meer! Met dank aan Martine om een nieuwe camera voor mij uit te zoeken kan ik namelijk weer foto’s maken! Fijn fijn fijn.
Daarnaast veel aan het werk geweest. Ik geloof dat veel mensen nog steeds niet helemaal duidelijk hebben wat ik nou eigenlijk doe. Ik beloof een volgende keer zal ik een normale week van mij beschrijven!
Van al m’n plannen van de vorige keer is nog niet heel veel terecht gekomen.. m’n Kinyarwanda docente is al een maand ziek, volleybal blijkt om 4 uur ’s middags te zijn.. en tja weekendjes in Byumba blijven lastig. Vorige week was ik heel decadent even op en neer naar Kampala gevlogen en vorig weekend was ik met m’n CMC contactpersoon in Kibuye. Erg fijn om weer helemaal bij te praten en een aantal erg goede tips gekregen. Ik voel me nog steeds een stuk beter dan eerst hier in Rwanda maar er zijn zeker nog verbeteringen mogelijk!
Maar hoewel m’n oude plannen nog niet helemaal gelukt zijn ben ik wel weer nieuwe aan het maken.. gitaarspelen lijkt me wel wat, en salsa lessen geven aan geïnteresseerden in het kamp.
Maar voor al m’n vrijetijdsplannen ga ik eerst weer aan het werk want m’n lunchpauze is voorbij! Ontzettend fijn trouwens dat de derde auto er eindelijk is en ik dus gewoon zelf kan rijden door Byumba. Het kamp ga ik liever niet in omdat daar iets te veel kindjes zijn die het leuk vinden om slippers voor de auto te gooien en zelf achterop springen of langs de zijkant meerennen.. voor je het weet verdwijnt er eentje onder m’n wielen. Dat laat ik dus liever aan de vakkundige chauffeurs over! Maar vanmiddag eerst naar kantoor dus tuf ik daar even heen.
X
Irene
Ik na 8 maanden Rwanda.. wat een veranderingen..
Ontbijten in Serena Hotel.. Wow
Roos-Anne voor het paleis van de voormalige koning
Nick en Roos-Anne
Aapjes kijken
Ik en Roos op zoek naar aapjes in de Jungle
Ik en Roos-Anne in Butare
Wilde beesten in hotel kamer..
Roos-Anne, ik en Franky Joe in Butare
Ik en Maureen
Ik, Maureen en Roos-Anne na 3 dagen Safari
Safari in Rwanda.. op z'n glitter
Ook in Oeganda kunnen kindjes goed in het frans zingen
Giraffe in Akagera, Rwanda
Popcorn eten van m'n hand in Queen Elizabeth
Olifanten in Queen Elizabeth
Wratten zwijn in Queen Elizabeth die onze vuilnis op at, onze tent van binnen mooi vond en zelfs met een fles rose op z'n kop geslagen niet weg wilde.. lang leven TOM die hem verjaagde
Z'n eigenwijze zoontje sliep liever buiten op ons matje dan in de tent
Oude kaas!
Rosalyn en Roos-Anne
Jongetjes in Jinja, Oeganda
Allemaal spulletjes uit Nederland!
Potje kaarten onderweg in Jinja
maandag 11 augustus 2008
Konten fascinatie
Opmerkingen over mijn gewicht krijg ik hier in Afrika constant maar is geen belediging. Vaak is het gewoon een constatering (je stapt op de boda boda en die zegt, you are heavy.. of wat ik denk ik al eerder had geschreven, Maureen en ik maakte een boda-man wijs dat we zussen waren. Waarop hij zich serieus afvroeg of ik vroeger soms al het eten had opgegeten en Mo had laten uithongere). Vaak is het niet een constatering maar zelfs een compliment. Dit ben ik uit Ecuador en Kaap Verdie ook gewend. Als je ziek bent geweest en er weer redelijk gezond eruit ziet zeggen ze ook wat zie je er dik uit vandaag. In het begin schrik je er van, dat zou je in Nederland nooit zeggen.. maar je raakt er aan gewend.
De hoeveelheid opmerkingen over mijn kont en heupen zijn echter nieuw.
Dat ik een dikke kont heb.. daar heb ik mij al lang geleden bij neergelegd. En kan ik zeker ook gebruik van maken. De dikke konten wedstrijd om te kijken wie er op de ruime plaats voorin mag zitten die win ik altijd. Fijn. Dat diezelfde kont een aantrekkingskracht heeft bij Afrikaanse mannen dat is een algemeen bekend feit. Begrijpen doe ik het niet, en zal ik ook niet, maar weten doe ik het wel.
Raarder vind ik het dat ook Rwandese vrouwen mijn kont geweldig vinden. Zo gebeurt het regelmatig dat iemand tegen me zegt, je ziet eruit als een Rwandees! (lees, wat heb jij brede heupen). De vrouw van de Anglicaanse bisschop riep uit toen ze me voor het eerst zag: wij lijken op elkaar we hebben allebei een dikke kont.
Toen ik naar de bus liep om naar Oeganda te gaan werd ik wel erg veel aangekeken en krijg ik zelfs een paar duimen omhoog.. ik dacht nog wat is er met mij aan de hand? Zie ik er raar uit. Was nog niet uitgedacht of drie vrouwen komen de straat over gestoken om voor mij te staan. Eentje raakt me heupen aan en steekt vervolgens breed lachend twee duimen omhoog.. ehm ken ik jou?
De enige negatieve opmerking die ik ooit heb gekregen is van een vrouw in de bus die toen ik mij op de halve plaats naast haar probeerde te persen het niet kon nalaten om te zeggen “you’re big, you should go and sport”. Ehm dank je.
Wederom snappen doe ik het niet, waar je al gefascineerd door kan zijn, maar weten en accepteren doe ik het wel.
Maar wat helemaal bizar is dat ook kleine kindjes hier een obsessie hebben met mijn kont. Als ik weer eens achtervolgt wordt door een horde kindjes omdat ik door het kamp of in Byumba loop zijn er altijd wel een paar die hun nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en het niet kunnen nalaten om me in de kont te knijpen. Een rare gewaarwording.. niet echt fijn kan ik je vertellen. Af en toe knuipen ze ook in m’n kuiten als die bloot zijn. Op een of andere manier kan ik daar beter tegen… maar zelfs als m’n kuiten open en bloot blank zitten te zijn dan nog wordt er ook in m’n kont geknepen.
Raar land dat Rwanda.
De hoeveelheid opmerkingen over mijn kont en heupen zijn echter nieuw.
Dat ik een dikke kont heb.. daar heb ik mij al lang geleden bij neergelegd. En kan ik zeker ook gebruik van maken. De dikke konten wedstrijd om te kijken wie er op de ruime plaats voorin mag zitten die win ik altijd. Fijn. Dat diezelfde kont een aantrekkingskracht heeft bij Afrikaanse mannen dat is een algemeen bekend feit. Begrijpen doe ik het niet, en zal ik ook niet, maar weten doe ik het wel.
Raarder vind ik het dat ook Rwandese vrouwen mijn kont geweldig vinden. Zo gebeurt het regelmatig dat iemand tegen me zegt, je ziet eruit als een Rwandees! (lees, wat heb jij brede heupen). De vrouw van de Anglicaanse bisschop riep uit toen ze me voor het eerst zag: wij lijken op elkaar we hebben allebei een dikke kont.
Toen ik naar de bus liep om naar Oeganda te gaan werd ik wel erg veel aangekeken en krijg ik zelfs een paar duimen omhoog.. ik dacht nog wat is er met mij aan de hand? Zie ik er raar uit. Was nog niet uitgedacht of drie vrouwen komen de straat over gestoken om voor mij te staan. Eentje raakt me heupen aan en steekt vervolgens breed lachend twee duimen omhoog.. ehm ken ik jou?
De enige negatieve opmerking die ik ooit heb gekregen is van een vrouw in de bus die toen ik mij op de halve plaats naast haar probeerde te persen het niet kon nalaten om te zeggen “you’re big, you should go and sport”. Ehm dank je.
Wederom snappen doe ik het niet, waar je al gefascineerd door kan zijn, maar weten en accepteren doe ik het wel.
Maar wat helemaal bizar is dat ook kleine kindjes hier een obsessie hebben met mijn kont. Als ik weer eens achtervolgt wordt door een horde kindjes omdat ik door het kamp of in Byumba loop zijn er altijd wel een paar die hun nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en het niet kunnen nalaten om me in de kont te knijpen. Een rare gewaarwording.. niet echt fijn kan ik je vertellen. Af en toe knuipen ze ook in m’n kuiten als die bloot zijn. Op een of andere manier kan ik daar beter tegen… maar zelfs als m’n kuiten open en bloot blank zitten te zijn dan nog wordt er ook in m’n kont geknepen.
Raar land dat Rwanda.
woensdag 23 juli 2008
energie
Geluk moment 1: In de ochtend thuis wat op moeten halen en een vrouw in de achtertuin vinden die je was aan het doen is!
Geluk moment 2: ’s avonds je spiegelbeeld zien in het fornuis en de pannen die er op staan.
Geluk moment 3: vandaag thuis komen en fruitsalade in de koelkast vinden en alle was gestreken (GESTREKEN!) en opgevouwen.
Jaja, het is zover… eindelijk is de knoop doorgehakt en we hebben een huishoudster aangenomen. Het voelt wel decadent, maar al na 2,5 dag ben ik er al volledig aan gewend! Ik moet zeggen na 7 maanden de was met de hand doen is het leuke er ook wel vanaf. Au m’n rug. Sure going native, maar er zijn grenzen. Je krijgt er wel leuke complimenten door “ wow, you’re awfully clean for someone who does her on laundry..”
Een paar weken geleden hadden we sollicitatiegesprekken. Ik was weer erg leuk aan het vertalen en ook wel zelf vragen aan het stellen. We zouden de dag erna een beslissing nemen, maar om voor mij onbegrijpelijke redenen heeft dat uiteindelijk 3 weken geduurd. Tot ik afgelopen vrijdag bedacht, en nou is het genoeg! (de nieuwe (of is het oude) daadkrachtige Irene). Kortom maandag is Eugenie begonnen… en hoewel haar salaris aan de hoge kant is, is ze het tot nog toe helemaal waard. Don is zelfs verbaasd over haar schoonmaakkunsten… en ik heb nog nooit zo’n schoon iemand als Don ontmoet. Ze heeft veel Muzungu werk ervaring dus dat biedt hoop voor haar kookkunsten. Haar eten heb ik nog niet geproefd (behalve dan haar fruitsalade vandaag die heerlijk is!) maar Don is te spreken. Kortom goede beslissing! En eindelijk ga ik dan toch nog de decadente Muzungu uithangen. En dat is maar goed ook. Een van de redenen waarom ik me tot een maand geleden niet zo goed voelde was omdat ik niet goed at.. en ik at niet goed omdat ik niet de energie kon opbrengen om te koken/boodschappen te doen omdat ik me niet goed voelde. Zo’n vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is. Maar hij lijkt nu eindelijk doorbroken!
En dat komt niet alleen door de kook en schoonmaak kunsten van Eugenie (zoals gezegd nog niet de kans gehad om van haar gerechten te genieten) maar omdat ik eindelijk wat meer m’n plekje lijk te hebben gevonden. Heeft een poosje geduurd, maar op zich ook wel logisch als je in een land als Rwanda met vluchtelingen werkt. Maar met al m’n hernieuwde energie heb ik gelijk ook allemaal nieuwe plannen en activiteiten: Zo ben ik begonnen met Kinyarwanda lessen (EINDELIJK) en heb ik zelfs de twee Italianen (zie Giuseppe en Stefano op foto’s van m’n feestje) zover gekregen mee te doen, daarnaast ben ik volop van plan om bij het volleybal team te gaan. Heb zelfs heel even overwogen om te gaan hardlopen maar dat al snel verworpen omdat het een beetje een achterlijk idee is. Irene aan het hardlopen. En daarnaast is het erg vermoeiend om telkens 40 kindjes vlak voor en achter je te hebben zodat je moet uitkijken waar je loopt… laat staan waar je rent. Maar goed ik heb een goed voornemen en ga eindelijk eens wat meer mensen in Byumba leren kennen. Want alhoewel iedereen mij lijkt te kennen (wordt nu minder als Muzungu nageroepen maar vaker Wamahoro! of a-tchik-a-tchak-a-tchik-a-tchak) ken ik maar zeer weinig mensen. Ik heb de liefste buren van de hele wereld die ik af en toe koekjes stuur (ook een van m’n nieuw hervonden energie uitingen enorm aan de bak geslagen) maar die ik in totaal maar 4 of 5 keer echt heb gesproken. Van m’n buurmeisje aan de andere kant heel schattig een ketting gekregen maar volgens mij was het de eerste keer dat ik haar zag… Mijn sociale leven speelt zich tot nog toe met name in Kigali af. En hoewel dit tot op zekere hoogte wel zo zal blijven wil ik meer gaan investeren in m’n contacten hier. Dus vaker een weekendje hier blijven. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan. Elk weekend is er wel een reden, of excuus waarom ik naar Kigali moet. Iemand is jarig, ik heb er een vergadering of gewoon omdat het de vrijdag voor de laatste zaterdag van de maand is en je dan het leukste kunt uitgaan. En je kent me, als ik niet om de zoveel tijd kan dansen wordt ik gek.
Maar goed ik houd vol! Het gaat me lukken, ooit. Want voorlopig zitten m’n weekenden al weer volgeboekt. Vrijdag is het de dag voor Umuganda (laatste zaterdag van de maand, gemeenschapswerk ochtend waardoor je alleen je huis uit kunt om te werken voor de gemeenschap. Heel nobel, maar uitslapen is ook erg fijn) dus moet ik zeker in Kigali zijn. Het weekend erna ga ik naar Kampala om die met Maureen door te brengen… en op zondag haal ik Roos-Anne op van het vliegveld! We gaan een week lang door Oeganda cruisen, dan een weekje in Byumba zitten en dan nog een week door Rwanda toeren. Enorm veel zin in, met name om Roos-Anne te zien natuurlijk. Maar ook gewoon om het simpele feit dat ik enorm aan vakantie toe ben en niet kan wachten tot ik even het land uit ben. Kortom tot september gaat het me niet lukken om een weekend in Byumba door te brengen.
Vorige week was het me bijna gelukt.
Deze week had ik twee grote teacher trainingen gepland. Bijzondere is dat beide zouden worden gehouden door de vluchtelingen zelf die eerder een training hadden gehad. Al maanden ben ik aan het roepen dat ze het moeten voorbereiden en plannen. Al weken roep ik om een vergadering. En al dagen roep ik dat ik nou toch echt hun planning wil zien…
Kortom donderdagmiddag had ik eindelijk een vergadering met de mensen van de basisschool.. nou ja mensen. 1 iemand kwam opdagen van de drie. ZUCHT. En die belt een van de anderen op.. goh ik zit in Gisenyi, dus ik kan niet komen. Nee ik kom vrijdagavond pas weer terug. Hmmm. Dacht ik daar gaat m’n weekend Kigali, maar goed ik kom wel terug op zaterdagmiddag.. nee zaterdagochtend kan ik echt niet (ik moet ook uitslapen!). Jammer dat ik het concert van een vriend mis op zaterdag, maar goed, shit happens. En komt goed uit moet ook nog wat andere dingen doen dus dat kan ik dan op zondag doen.
Op vrijdag zowaar middelbare school bij elkaar, ietwat chaotischer maar wel vertrouwen dat het ze gaat lukken. Helaas sloegen ze de middag afspraak allemaal over, maar hun training begon dan ook pas op dinsdag dus ze hadden maandag nog om samen te werken. Vervolgens komt de man van de basisschool langs, om te zeggen dat z’n collega al is aangekomen maar op zaterdag echt niet kan afspreken. Hij is namelijk adventist en die werken niet op zaterdag. Maar zelf denkt hij wel dat wij dan op zaterdag moeten afspreken. Goed, zaterdag en zondag het kamp in wandelen, waarom ook niet.
Kortom zaterdag kom ik in het kamp… Romalde niet te vinden… ik iemand sturen om hem te zoeken, kan hem niet vinden. Ik 40 minuten wachten en toen was ik zo chagrijnig dat ik de eerste de beste bus terug naar Kigali heb gepakt! Haha.. tegen de tijd dat ik daar aankwam had ik zo ontzettend veel honger (hele dag niet gegeten) dat ik met Leah naar het Ethiopische restaurant ben gegaan.. resultaat. Alsnog het concert van die vriend gemist. Wie bedenkt dan ook dat een concert al om 7 uur begint en al om 10 uur eindigt? Toen was ons eten net achter de kiezen (klein detail, eten duurt hier altijd minimaal 1,5 uur voor het komt.. zelfs als ze zeggen dat het niet zo is).
Goed beetje ongestructureerd verhaal. Volgende keer wat duidelijker.. heb ook nog zoveel thema’s om te bespreken maar niet de tijd/energie gehad om het ook daadwerkelijk te beschrijven. Ik bedoel sex and the city film zien in Kenya, de supermarkt daar leeg kopen (ze hebben drop!), volleybal spelen met gevangenen en daarna bont en blauwe armen hebben, op bezoek gaan bij straatkinderen project en je doodergeren aan Amerikanen die komen langs gewaaid en nooit eens rustig kunnen zijn, maar altijd overdreven aanwezig zijn.. wat nou straatkinderen hebben structuur nodig en je moet van te voren laten weten dat je komt? Andere cmc-ers in den vreemde ontmoeten, een hiv-aids weeshuis bezoeken, en dat zijn alleen nog maar onderwerpen van een kleine week Kenya! Hier heb ik de lokale gek die me achtervolgt (story of my life) en maar blijft roepen hoe ik directeur van JRS moet worden, omdat ik goed ben, de plezier die je kunt hebben met een potje ibuprofen waarvan niemand kan ontdekken hoe die opengaat.. alhoewel toen ik met lichte kater het de week ervoor nodig had was het wat minder grappig, m’n wandeltocht naar de theeplantages, het bezoek aan Akagera wildpark in het oosten van het land, hoe schattig het leuk om kindjes “les pousses en avant” te leren maar hoe dodelijk vermoeiend het is dat ze dat achter je aan blijven schreeuwen.. en zelfs huizen van meisjes die je op zoekt binnen komen om te zingen, wereld vluchtelingendag mee maken, de herdenking van een slachtpartij in een voormalig vluchtelingenkamp waar veel mensen hier eerst zaten, het werken aan functiebeschrijvingen, hoe kindjes het mateloos leuk vinden om in m’n kont en kuiten te knijpen etc. etc. Maar ik vind het wel weer mooi geweest voor vandaag dus al die verhalen blijven jullie voor nu bespaard… dat komt volgende keer weer. En dan wat meer gestructureerd! Wel nu nog een paar random foto’s.
X
Irene
Geluk moment 2: ’s avonds je spiegelbeeld zien in het fornuis en de pannen die er op staan.
Geluk moment 3: vandaag thuis komen en fruitsalade in de koelkast vinden en alle was gestreken (GESTREKEN!) en opgevouwen.
Jaja, het is zover… eindelijk is de knoop doorgehakt en we hebben een huishoudster aangenomen. Het voelt wel decadent, maar al na 2,5 dag ben ik er al volledig aan gewend! Ik moet zeggen na 7 maanden de was met de hand doen is het leuke er ook wel vanaf. Au m’n rug. Sure going native, maar er zijn grenzen. Je krijgt er wel leuke complimenten door “ wow, you’re awfully clean for someone who does her on laundry..”
Een paar weken geleden hadden we sollicitatiegesprekken. Ik was weer erg leuk aan het vertalen en ook wel zelf vragen aan het stellen. We zouden de dag erna een beslissing nemen, maar om voor mij onbegrijpelijke redenen heeft dat uiteindelijk 3 weken geduurd. Tot ik afgelopen vrijdag bedacht, en nou is het genoeg! (de nieuwe (of is het oude) daadkrachtige Irene). Kortom maandag is Eugenie begonnen… en hoewel haar salaris aan de hoge kant is, is ze het tot nog toe helemaal waard. Don is zelfs verbaasd over haar schoonmaakkunsten… en ik heb nog nooit zo’n schoon iemand als Don ontmoet. Ze heeft veel Muzungu werk ervaring dus dat biedt hoop voor haar kookkunsten. Haar eten heb ik nog niet geproefd (behalve dan haar fruitsalade vandaag die heerlijk is!) maar Don is te spreken. Kortom goede beslissing! En eindelijk ga ik dan toch nog de decadente Muzungu uithangen. En dat is maar goed ook. Een van de redenen waarom ik me tot een maand geleden niet zo goed voelde was omdat ik niet goed at.. en ik at niet goed omdat ik niet de energie kon opbrengen om te koken/boodschappen te doen omdat ik me niet goed voelde. Zo’n vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is. Maar hij lijkt nu eindelijk doorbroken!
En dat komt niet alleen door de kook en schoonmaak kunsten van Eugenie (zoals gezegd nog niet de kans gehad om van haar gerechten te genieten) maar omdat ik eindelijk wat meer m’n plekje lijk te hebben gevonden. Heeft een poosje geduurd, maar op zich ook wel logisch als je in een land als Rwanda met vluchtelingen werkt. Maar met al m’n hernieuwde energie heb ik gelijk ook allemaal nieuwe plannen en activiteiten: Zo ben ik begonnen met Kinyarwanda lessen (EINDELIJK) en heb ik zelfs de twee Italianen (zie Giuseppe en Stefano op foto’s van m’n feestje) zover gekregen mee te doen, daarnaast ben ik volop van plan om bij het volleybal team te gaan. Heb zelfs heel even overwogen om te gaan hardlopen maar dat al snel verworpen omdat het een beetje een achterlijk idee is. Irene aan het hardlopen. En daarnaast is het erg vermoeiend om telkens 40 kindjes vlak voor en achter je te hebben zodat je moet uitkijken waar je loopt… laat staan waar je rent. Maar goed ik heb een goed voornemen en ga eindelijk eens wat meer mensen in Byumba leren kennen. Want alhoewel iedereen mij lijkt te kennen (wordt nu minder als Muzungu nageroepen maar vaker Wamahoro! of a-tchik-a-tchak-a-tchik-a-tchak) ken ik maar zeer weinig mensen. Ik heb de liefste buren van de hele wereld die ik af en toe koekjes stuur (ook een van m’n nieuw hervonden energie uitingen enorm aan de bak geslagen) maar die ik in totaal maar 4 of 5 keer echt heb gesproken. Van m’n buurmeisje aan de andere kant heel schattig een ketting gekregen maar volgens mij was het de eerste keer dat ik haar zag… Mijn sociale leven speelt zich tot nog toe met name in Kigali af. En hoewel dit tot op zekere hoogte wel zo zal blijven wil ik meer gaan investeren in m’n contacten hier. Dus vaker een weekendje hier blijven. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan. Elk weekend is er wel een reden, of excuus waarom ik naar Kigali moet. Iemand is jarig, ik heb er een vergadering of gewoon omdat het de vrijdag voor de laatste zaterdag van de maand is en je dan het leukste kunt uitgaan. En je kent me, als ik niet om de zoveel tijd kan dansen wordt ik gek.
Maar goed ik houd vol! Het gaat me lukken, ooit. Want voorlopig zitten m’n weekenden al weer volgeboekt. Vrijdag is het de dag voor Umuganda (laatste zaterdag van de maand, gemeenschapswerk ochtend waardoor je alleen je huis uit kunt om te werken voor de gemeenschap. Heel nobel, maar uitslapen is ook erg fijn) dus moet ik zeker in Kigali zijn. Het weekend erna ga ik naar Kampala om die met Maureen door te brengen… en op zondag haal ik Roos-Anne op van het vliegveld! We gaan een week lang door Oeganda cruisen, dan een weekje in Byumba zitten en dan nog een week door Rwanda toeren. Enorm veel zin in, met name om Roos-Anne te zien natuurlijk. Maar ook gewoon om het simpele feit dat ik enorm aan vakantie toe ben en niet kan wachten tot ik even het land uit ben. Kortom tot september gaat het me niet lukken om een weekend in Byumba door te brengen.
Vorige week was het me bijna gelukt.
Deze week had ik twee grote teacher trainingen gepland. Bijzondere is dat beide zouden worden gehouden door de vluchtelingen zelf die eerder een training hadden gehad. Al maanden ben ik aan het roepen dat ze het moeten voorbereiden en plannen. Al weken roep ik om een vergadering. En al dagen roep ik dat ik nou toch echt hun planning wil zien…
Kortom donderdagmiddag had ik eindelijk een vergadering met de mensen van de basisschool.. nou ja mensen. 1 iemand kwam opdagen van de drie. ZUCHT. En die belt een van de anderen op.. goh ik zit in Gisenyi, dus ik kan niet komen. Nee ik kom vrijdagavond pas weer terug. Hmmm. Dacht ik daar gaat m’n weekend Kigali, maar goed ik kom wel terug op zaterdagmiddag.. nee zaterdagochtend kan ik echt niet (ik moet ook uitslapen!). Jammer dat ik het concert van een vriend mis op zaterdag, maar goed, shit happens. En komt goed uit moet ook nog wat andere dingen doen dus dat kan ik dan op zondag doen.
Op vrijdag zowaar middelbare school bij elkaar, ietwat chaotischer maar wel vertrouwen dat het ze gaat lukken. Helaas sloegen ze de middag afspraak allemaal over, maar hun training begon dan ook pas op dinsdag dus ze hadden maandag nog om samen te werken. Vervolgens komt de man van de basisschool langs, om te zeggen dat z’n collega al is aangekomen maar op zaterdag echt niet kan afspreken. Hij is namelijk adventist en die werken niet op zaterdag. Maar zelf denkt hij wel dat wij dan op zaterdag moeten afspreken. Goed, zaterdag en zondag het kamp in wandelen, waarom ook niet.
Kortom zaterdag kom ik in het kamp… Romalde niet te vinden… ik iemand sturen om hem te zoeken, kan hem niet vinden. Ik 40 minuten wachten en toen was ik zo chagrijnig dat ik de eerste de beste bus terug naar Kigali heb gepakt! Haha.. tegen de tijd dat ik daar aankwam had ik zo ontzettend veel honger (hele dag niet gegeten) dat ik met Leah naar het Ethiopische restaurant ben gegaan.. resultaat. Alsnog het concert van die vriend gemist. Wie bedenkt dan ook dat een concert al om 7 uur begint en al om 10 uur eindigt? Toen was ons eten net achter de kiezen (klein detail, eten duurt hier altijd minimaal 1,5 uur voor het komt.. zelfs als ze zeggen dat het niet zo is).
Goed beetje ongestructureerd verhaal. Volgende keer wat duidelijker.. heb ook nog zoveel thema’s om te bespreken maar niet de tijd/energie gehad om het ook daadwerkelijk te beschrijven. Ik bedoel sex and the city film zien in Kenya, de supermarkt daar leeg kopen (ze hebben drop!), volleybal spelen met gevangenen en daarna bont en blauwe armen hebben, op bezoek gaan bij straatkinderen project en je doodergeren aan Amerikanen die komen langs gewaaid en nooit eens rustig kunnen zijn, maar altijd overdreven aanwezig zijn.. wat nou straatkinderen hebben structuur nodig en je moet van te voren laten weten dat je komt? Andere cmc-ers in den vreemde ontmoeten, een hiv-aids weeshuis bezoeken, en dat zijn alleen nog maar onderwerpen van een kleine week Kenya! Hier heb ik de lokale gek die me achtervolgt (story of my life) en maar blijft roepen hoe ik directeur van JRS moet worden, omdat ik goed ben, de plezier die je kunt hebben met een potje ibuprofen waarvan niemand kan ontdekken hoe die opengaat.. alhoewel toen ik met lichte kater het de week ervoor nodig had was het wat minder grappig, m’n wandeltocht naar de theeplantages, het bezoek aan Akagera wildpark in het oosten van het land, hoe schattig het leuk om kindjes “les pousses en avant” te leren maar hoe dodelijk vermoeiend het is dat ze dat achter je aan blijven schreeuwen.. en zelfs huizen van meisjes die je op zoekt binnen komen om te zingen, wereld vluchtelingendag mee maken, de herdenking van een slachtpartij in een voormalig vluchtelingenkamp waar veel mensen hier eerst zaten, het werken aan functiebeschrijvingen, hoe kindjes het mateloos leuk vinden om in m’n kont en kuiten te knijpen etc. etc. Maar ik vind het wel weer mooi geweest voor vandaag dus al die verhalen blijven jullie voor nu bespaard… dat komt volgende keer weer. En dan wat meer gestructureerd! Wel nu nog een paar random foto’s.
X
Irene
World Refugee Day, Ja diegene daar rechts met het stomme UNHCR petje dat ben ik.. the highlight of the day. Hoor nog steeds overal hoe geweldig ik de traditionele congoleze dans kan dansen... Laatste speach eindigde die dag dat ik Rwandeze nationaliteit kreeg aangeboden omdat ik zo goed kon dansen..
Giraffe in Akagera Park
Akagera Park
Nick en Kersti op Safari
Op weg naar Thee plantage
Nijlpaarden in Kenia
M'n steeds voller wordende muur! DANK!
Oeps vergeten te draaien, World Refugee Day
Herdenking van de massa slachting in voormalig vluchtelingenkamp
maandag 2 juni 2008
Foto's in het kamp
In maart hebben we bezoek gehad van de internationale directeur van JRS en een fotograaf... vandaag eindelijk die foto's bemachtigd en die moet ik natuurlijk met jullie delen. Hij heeft enorm veel prachtige foto's maar hier een aantal mooie en een aantal waarop je m'n dansje met de kindjes ziet. Ze genieten er volop van!
Deze gekke bek proberen kindjes in het kamp na te doen... beetje genant alleen dat als Leah het kamp in komt met hoog bezoek.. ze denken dat zij mij is en ze dus ook gekke bekken naar haar gaan trekken..
Rare Muzungus kijken
Als je geen plekje bij de de poort kunt bemachtigen dan maar bij het hek kijken
Twee vrouwen in het kamp
Het regent, het regent, de pannetjes worden nat
Gemiddeld aantal kindjes dat achter je aan loopt, in het kamp maar ook in Byumba zelf
Ok dan zingen we een liedje en dan laten jullie me met rust ok?
Les pouces en avant
Les coudes en arriere
ah tchick a tchak a thick a tchak
Ahah, ahah!
Deze gekke bek proberen kindjes in het kamp na te doen... beetje genant alleen dat als Leah het kamp in komt met hoog bezoek.. ze denken dat zij mij is en ze dus ook gekke bekken naar haar gaan trekken..zondag 1 juni 2008
Aan de slag!
Vorige keer was ik met 27 vluchtelingen en twee nonnen op stap… Dit keer met drie vluchtelingen en één non. Een wereld van verschil dat kan ik je vertellen! Wat een rust in de auto op weg hier naar toe..
Ik heb eindelijk een team voor het nieuwe project! Het was een gedoe (of nee ik moet uitdaging zeggen) om ze bij elkaar te krijgen. Eerste probleem is dat de meeste mensen geen telefoon, radio of krant hebben in het kamp. Om te communiceren met de hele bevolking schrijf je dus een communiqué. Op zich geen probleem, maar wel als blijkt dat elke keer dat je een communiqué ophangt het binnen vijf minuten weer er af is gehaald. ZUCHT. Vooral bij het gebouw van het “comité executive du camp” waar je het verplicht moet ophangen. Uiteindelijk Willy en Aimé die sport regelen in het camp bemand met 20 kopieën en een nietmachine.. elke keer dat het eraf gehaald was hebben ze weer een nieuwe opgehangen zodat in ieder geval veel mensen het zouden weten.
JRS, en eigenlijk alle partners in het kamp, proberen voor meeste functies eerst in het vluchtelingenkamp zelf te werven. Aangezien vluchtelingen geen identiteitspapieren hebben mogen ze (officieel) niet buiten het kamp werken. Als wij hen dus werk kunnen geven dan doen we dat graag. Daarnaast is het ook zo dat zij de realiteit in het kamp kennen, en ook Congo kennen. Uiteindelijk is de hoop van UNHCR dat de vluchtelingen terug naar huis kunnen gaan en is het belangrijk dat zij dingen over hun thuisland weten, geen docent beter in staat dan een docent uit Congo. Echt aannemen doen we echter niet, ze krijgen geen contract en geen salaris. Ze krijgen een onkostenvergoeding. Hoewel wij NGO’s in het kamp werken om het leven beter te maken is het uiteindelijk ook de verantwoordelijkheid van de mensen zelf om hun gemeenschap vooruit te helpen. En daarnaast krijgen mensen die in het kamp wonen gratis onderwijs, eten, huis, medische zorg etc. Kortom logisch dat hun onkosten vergoeding lager is dan het salaris van iemand die van buitenkomt. Logisch voor ons… onze docenten vinden het niet altijd even logisch.. dus veel discussies hierover.
Nou ja zal jullie verder niet met het hele selectieproces vervelen (van de zeven mensen komen er maar 4 opdagen, iemand die denkt dat huishoudkunde hetzelfde is als economie, de buitenstaander die weigert wegens te slecht salaris, wel weer handig dat je om 10 uur kunt beslissen wie je wilt aannemen en ze om 14.00 op je bureau hebt zitten en 2 dagen later met ze voor 3 dagen naar Kibuye gaat). Het team is daar! En drie van de vier blijken tot nog toe erg gemotiveerd. Ze zijn alle vier erg onervaren dus ik kan al mijn management en capaciteitsopbouw capaciteiten op hen uitproberen. Leuk!
En dinsdag was het dan zover.. de feestelijke opening van het nieuwe project! 60 leerlingen verzameld in de salle polyvalente. Het zouden er 75 moeten zijn maar helaas is de lijst met meisjes nog niet rond, veel van de mensen die zich hebben ingeschreven stonden niet ingeschreven in de data-base van UNHCR. Dit kan vele redenen hebben, zo zijn mensen hier gewoon om van naam te veranderen. Zelfs de achternaam blijft niet hetzelfde.. de achternaam wordt namelijk niet van vader op zoon doorgegeven, maar voor elk nieuw geborenen wordt er een nieuwe achternaam verzonnen. Zo heten er mensen Mukamwezi wat vrouw van de maan betekent omdat ze bij volle maan geboren zijn. Daarnaast zijn er ook mensen uit Byumba en omgeving die proberen gebruik te maken van gratis onderwijs. In ieder geval komt het er op neer dat de helft van de mensen die wij in eerste instantie hadden geselecteerd niet mee kunnen doen omdat ze niet staan ingeschreven. Vreselijk.
Helaas bleek de opening toch niet zo feestelijk, want halverwege de ochtend is er een ongeluk gebeurd in het kamp. Een aantal mensen waren bezig met het rehabiliteren van een kerkgebouw toen het dak instortte. Een man was op dat moment net in de kerk om te kijken of een stukje van het oude “sheeting” gebruikt zou kunnen worden om te verkopen op de markt. Van uit de Salle Polyvalente kon je goed horen dat er iets mis was.. auto’s reden ontzettend snel en wild toeterend af en aan. De zaal liep langzaam maar zeker leeg. Toen ik hoorde wat er aan de hand was hebben we ze eerst een pauze gegeven en vervolgens het geheel een dag uitgesteld. De sfeer in het kamp was gelijk compleet omgeslagen. De emoties vliegen je om de oren. Iedereen kent iedereen in het kamp en iedereen is familie van elkaar. Veel huilende mensen en de wildste verhalen gingen de rondte. Zo wordt er op het moment ook gewerkt aan de kleuterschool lokalen en dachten mensen dat 3 kleuterklassen op dat moment in de kerk waren, er zouden 4 doden zijn en ontelbare gewonden. Het is erg moeilijk om op zo’n moment betrouwbare informatie te krijgen. Al partners in het kamp werkten echter ontzettend goed samen en met name ARC (verantwoordelijk voor gezondheid) stond haar mannetje. Er is echt snel en goed gehandeld, gezondheidspersoneel heeft niet lopen dralen, handschoenen aan gedaan en mensen redden. Zelfs de mini-bus van JRS werd ingezet als ambulance en om familieleden van slachtoffers te vervoeren.
In het kamp zelf is er een ‘health centre’ met een verantwoordelijke arts. Verder werken er met name veel verpleegers. Is er een ernstig geval dan wordt hij doorverwezen naar het ziekenhuis van Byumba. Is het heel ernstig dan wordt hij doorverwezen naar Kigali. Een man is bij aankomst in het ziekenhuis overleden (diegene die sheeting zocht en dus bedolven is onder het dak) daarnaast zijn er vier mensen vervoerd naar Kigali en zijn er 5 vervoerd naar Byumba. De negen zijn buitenlevens gevaar maar wel ernstig gewond.
Gelijk werd besloten om alle activiteiten in het kamp die middag stop te zetten. Alle scholen werden gesloten. Ik had (naast de opening) ook een training voor leraren georganiseerd over discipline. Drie dagen lang waren er mensen van VSO (Voluntary Service Overseas) om elke dag een andere groep te trainen. Uiteindelijk hebben we de keuze bij de leraren zelf gelaten, als jullie willen kunnen we stoppen of we kunnen doorgaan. Helaas is vandaag de enige kans dat jullie het kunnen volgen. Alle verplichting is echter weggevallen. Bijna alle docenten besloten te blijven. Zo trots op ze ben ik! Een paar zaten met tranen in hun ogen en zijn er op een gegeven moment stilletjes vandoor gegaan omdat ze hun hoofd er niet bij konden houden.
Een heftige week dus, veel werk, veel gebeurtenissen en heftige emoties. Blij dat het weer achter de rug is. Dit weekend zit ik in Byumba omdat zuster Irene hier is (nationale directrice) en we allerlei vergaderingen hebben. Goede beslissing want ik had m’n slaap hard nodig! Zo ontzetten moe van alle spanningen deze week. Oh wat ik nog moet vermelden. Vrijdag had ik een oudervergadering van alle mensen in het nieuwe project. Lastige vergadering want ik moest hun vertellen dat ze de schriften en pennen van hun kinderen moesten betalen. Vanuit duurzaamheids oogpunt absoluut een must, eigen inbreng, maar moeilijk te verkopen. Maar er is zeker wel geld in het kamp, uitzonderingen daar gelaten. Gelukkig kon ik het geheel wijten aan de donor, wat niet helemaal waar is. En ook uitleggen waarom de donor dat wil. De man die het hardste hier tegen in ging en zei niet te weten hoe hij schoolmateriaal moest betalen is ook degene die aan het eind van de vergadering opstond en mij bedankte namens alle ouders en leerlingen dat ik dit project op mij heb genomen en er duidelijk zoveel hart voor heb! Zo zoet.
Heb het gevoel dat mijn werk nu eindelijk echt gaat beginnen.. na alle voorbereidingen is m’n grote project dan echt begonnen! Ondertussen nog eindeloos rapporten te schrijven, P&O dingen te regelen en van alles en nog wat.. maar dit is toch een van m’n hoofdtaken! Daarnaast ga ik over een paar weken beginnen met engelse les geven aan alle docenten van alle niveaus! Zo ontzettend veel zin in om weer les te geven en meer over de docenten te weten te komen. En ondertussen ook nog wat teacher training er in te gooien.
Ik heb eindelijk een team voor het nieuwe project! Het was een gedoe (of nee ik moet uitdaging zeggen) om ze bij elkaar te krijgen. Eerste probleem is dat de meeste mensen geen telefoon, radio of krant hebben in het kamp. Om te communiceren met de hele bevolking schrijf je dus een communiqué. Op zich geen probleem, maar wel als blijkt dat elke keer dat je een communiqué ophangt het binnen vijf minuten weer er af is gehaald. ZUCHT. Vooral bij het gebouw van het “comité executive du camp” waar je het verplicht moet ophangen. Uiteindelijk Willy en Aimé die sport regelen in het camp bemand met 20 kopieën en een nietmachine.. elke keer dat het eraf gehaald was hebben ze weer een nieuwe opgehangen zodat in ieder geval veel mensen het zouden weten.
JRS, en eigenlijk alle partners in het kamp, proberen voor meeste functies eerst in het vluchtelingenkamp zelf te werven. Aangezien vluchtelingen geen identiteitspapieren hebben mogen ze (officieel) niet buiten het kamp werken. Als wij hen dus werk kunnen geven dan doen we dat graag. Daarnaast is het ook zo dat zij de realiteit in het kamp kennen, en ook Congo kennen. Uiteindelijk is de hoop van UNHCR dat de vluchtelingen terug naar huis kunnen gaan en is het belangrijk dat zij dingen over hun thuisland weten, geen docent beter in staat dan een docent uit Congo. Echt aannemen doen we echter niet, ze krijgen geen contract en geen salaris. Ze krijgen een onkostenvergoeding. Hoewel wij NGO’s in het kamp werken om het leven beter te maken is het uiteindelijk ook de verantwoordelijkheid van de mensen zelf om hun gemeenschap vooruit te helpen. En daarnaast krijgen mensen die in het kamp wonen gratis onderwijs, eten, huis, medische zorg etc. Kortom logisch dat hun onkosten vergoeding lager is dan het salaris van iemand die van buitenkomt. Logisch voor ons… onze docenten vinden het niet altijd even logisch.. dus veel discussies hierover.
Nou ja zal jullie verder niet met het hele selectieproces vervelen (van de zeven mensen komen er maar 4 opdagen, iemand die denkt dat huishoudkunde hetzelfde is als economie, de buitenstaander die weigert wegens te slecht salaris, wel weer handig dat je om 10 uur kunt beslissen wie je wilt aannemen en ze om 14.00 op je bureau hebt zitten en 2 dagen later met ze voor 3 dagen naar Kibuye gaat). Het team is daar! En drie van de vier blijken tot nog toe erg gemotiveerd. Ze zijn alle vier erg onervaren dus ik kan al mijn management en capaciteitsopbouw capaciteiten op hen uitproberen. Leuk!
En dinsdag was het dan zover.. de feestelijke opening van het nieuwe project! 60 leerlingen verzameld in de salle polyvalente. Het zouden er 75 moeten zijn maar helaas is de lijst met meisjes nog niet rond, veel van de mensen die zich hebben ingeschreven stonden niet ingeschreven in de data-base van UNHCR. Dit kan vele redenen hebben, zo zijn mensen hier gewoon om van naam te veranderen. Zelfs de achternaam blijft niet hetzelfde.. de achternaam wordt namelijk niet van vader op zoon doorgegeven, maar voor elk nieuw geborenen wordt er een nieuwe achternaam verzonnen. Zo heten er mensen Mukamwezi wat vrouw van de maan betekent omdat ze bij volle maan geboren zijn. Daarnaast zijn er ook mensen uit Byumba en omgeving die proberen gebruik te maken van gratis onderwijs. In ieder geval komt het er op neer dat de helft van de mensen die wij in eerste instantie hadden geselecteerd niet mee kunnen doen omdat ze niet staan ingeschreven. Vreselijk.
Helaas bleek de opening toch niet zo feestelijk, want halverwege de ochtend is er een ongeluk gebeurd in het kamp. Een aantal mensen waren bezig met het rehabiliteren van een kerkgebouw toen het dak instortte. Een man was op dat moment net in de kerk om te kijken of een stukje van het oude “sheeting” gebruikt zou kunnen worden om te verkopen op de markt. Van uit de Salle Polyvalente kon je goed horen dat er iets mis was.. auto’s reden ontzettend snel en wild toeterend af en aan. De zaal liep langzaam maar zeker leeg. Toen ik hoorde wat er aan de hand was hebben we ze eerst een pauze gegeven en vervolgens het geheel een dag uitgesteld. De sfeer in het kamp was gelijk compleet omgeslagen. De emoties vliegen je om de oren. Iedereen kent iedereen in het kamp en iedereen is familie van elkaar. Veel huilende mensen en de wildste verhalen gingen de rondte. Zo wordt er op het moment ook gewerkt aan de kleuterschool lokalen en dachten mensen dat 3 kleuterklassen op dat moment in de kerk waren, er zouden 4 doden zijn en ontelbare gewonden. Het is erg moeilijk om op zo’n moment betrouwbare informatie te krijgen. Al partners in het kamp werkten echter ontzettend goed samen en met name ARC (verantwoordelijk voor gezondheid) stond haar mannetje. Er is echt snel en goed gehandeld, gezondheidspersoneel heeft niet lopen dralen, handschoenen aan gedaan en mensen redden. Zelfs de mini-bus van JRS werd ingezet als ambulance en om familieleden van slachtoffers te vervoeren.
In het kamp zelf is er een ‘health centre’ met een verantwoordelijke arts. Verder werken er met name veel verpleegers. Is er een ernstig geval dan wordt hij doorverwezen naar het ziekenhuis van Byumba. Is het heel ernstig dan wordt hij doorverwezen naar Kigali. Een man is bij aankomst in het ziekenhuis overleden (diegene die sheeting zocht en dus bedolven is onder het dak) daarnaast zijn er vier mensen vervoerd naar Kigali en zijn er 5 vervoerd naar Byumba. De negen zijn buitenlevens gevaar maar wel ernstig gewond.
Gelijk werd besloten om alle activiteiten in het kamp die middag stop te zetten. Alle scholen werden gesloten. Ik had (naast de opening) ook een training voor leraren georganiseerd over discipline. Drie dagen lang waren er mensen van VSO (Voluntary Service Overseas) om elke dag een andere groep te trainen. Uiteindelijk hebben we de keuze bij de leraren zelf gelaten, als jullie willen kunnen we stoppen of we kunnen doorgaan. Helaas is vandaag de enige kans dat jullie het kunnen volgen. Alle verplichting is echter weggevallen. Bijna alle docenten besloten te blijven. Zo trots op ze ben ik! Een paar zaten met tranen in hun ogen en zijn er op een gegeven moment stilletjes vandoor gegaan omdat ze hun hoofd er niet bij konden houden.
Een heftige week dus, veel werk, veel gebeurtenissen en heftige emoties. Blij dat het weer achter de rug is. Dit weekend zit ik in Byumba omdat zuster Irene hier is (nationale directrice) en we allerlei vergaderingen hebben. Goede beslissing want ik had m’n slaap hard nodig! Zo ontzetten moe van alle spanningen deze week. Oh wat ik nog moet vermelden. Vrijdag had ik een oudervergadering van alle mensen in het nieuwe project. Lastige vergadering want ik moest hun vertellen dat ze de schriften en pennen van hun kinderen moesten betalen. Vanuit duurzaamheids oogpunt absoluut een must, eigen inbreng, maar moeilijk te verkopen. Maar er is zeker wel geld in het kamp, uitzonderingen daar gelaten. Gelukkig kon ik het geheel wijten aan de donor, wat niet helemaal waar is. En ook uitleggen waarom de donor dat wil. De man die het hardste hier tegen in ging en zei niet te weten hoe hij schoolmateriaal moest betalen is ook degene die aan het eind van de vergadering opstond en mij bedankte namens alle ouders en leerlingen dat ik dit project op mij heb genomen en er duidelijk zoveel hart voor heb! Zo zoet.
Heb het gevoel dat mijn werk nu eindelijk echt gaat beginnen.. na alle voorbereidingen is m’n grote project dan echt begonnen! Ondertussen nog eindeloos rapporten te schrijven, P&O dingen te regelen en van alles en nog wat.. maar dit is toch een van m’n hoofdtaken! Daarnaast ga ik over een paar weken beginnen met engelse les geven aan alle docenten van alle niveaus! Zo ontzettend veel zin in om weer les te geven en meer over de docenten te weten te komen. En ondertussen ook nog wat teacher training er in te gooien.
Abonneren op:
Posts (Atom)
