Foto's!

Ik heb gelukkig een hele intelligente princessezus in Kampala zitten die bedacht dat ze foto's ook via een internet pagina aan mij kon geven! Dus hier zijn de eerste foto's van m'n feest. Waarschijnlijk lang niet zo leuk voor jullie om te zien als voor mij... maar wilde ze toch op het net zetten. Kun je de gezichten zien bij al die verhalen van mij! Ach en het geeft een goede impressie van het feest.

Leah, Matt en Kadir

Stefano, Ik, Mozes, Maureen, Collin en Anne

Matt en ik en Isaac op achtergrond

Geen feest zonder dansen!

Verassing! Staat Mo opeens op de stoep..

Jeeh een kadootje!

Collin en ik

Ik bij de zelfgebakken verjaardagstaarten.

De chocolade met hagelslag was m'n verjaarskado van Kersti!

Een hele blije Irene!

Alex, ik en Maureen

Stefano, de Byumba Italiaan en Nick

Misschien kan ik vanaf deze hoek wel mooie foto's maken?

Oh zo stoere mannen

Ik en Yaya

Maureen en Isaac

Even bij komen van al dat gedans

Ik, Mutoni, Maureen, Sylvie

Ach ja als je moe bent dan laat je je niet afschrikken door een beetje muziek en feestgedruis.

30!

M’n verjaardag was GEWELDIG. Allereerst natuurlijk bedankt aan iedereen die gebeld, gesmst, gemaild en gekrabbeld heeft! Super lief. En er schijnen ook nog aller kaartjes en pakjes onderweg te zijn met de post… ik blijf dat postmeneer stalken! Niet alleen in Nederland hebben veel mensen aan me gedacht, ook in Rwanda heb ik me helemaal special gevoeld.

Toen ik ’s ochtends de deur open deed heeft Don zo hard en vals mogelijk happy birthday voor mij gezongen. Toen ik eindelijk naar de woonkamer liep, bleek daar een super mooie tas van Cristina die in Kibuye werkt te liggen en een flesje eau de toilette van Don. Te lief. De hele dag hebben verschillende mensen voor mij gezongen en ’s avonds is Kersti bij me komen eten om samen aan de bak en de kook te gaan voor vrijdag. Van Kersti een heerlijke chocolade taart voor m’n verjaardag gekregen en zelf een paar rabarber/bananen cakes gebakken.

Vrijdag zat ik niets vermoedend achter m’n buro toen de secretaresse zei, Irene kom kijken er stapt en Muzungu en een rasta van een moto. Ik dacht nog denk je nou echt dat ik perse elke Muzungu in Byumba ken of wil kennen? Maar toch maar opgestaan om even te kijken… een blik uit het raam en het hele kantoor werd opgeschrikt door een enorm harde gil. Bleek Maureen gewoon voor de deur te staan! VERASSING! Jemig de pemig, was echt compleet overdonderd en heb serieus het hele weekend de glimlach niet van m’n gezicht kunnen halen. Zo ontzettend fijn om haar te zien! Zij en Mozes hadden de hele donderdagnacht in de bus gezeten om me te komen verassen en zouden zondag weer de hele dag in bus moeten om terug te gaan. Ik had echt totaal niet verwacht dat ze zouden komen.

De hele avond was geweldig, ik heb echt staan glimmen als een kind. En dat heeft wonderen gedaan voor mijn hele dip, ik heb alleen maar rond gelopen en gedacht, jemig wat een leuke mensen heb ik hier verzameld. Er waren mensen van het werk, buren maar ook vooral heel veel vrienden waarvan ik een behoorlijk grote groep ook als echte vrienden beschouw! Veel mensen waren uit Kigali gekomen alleen om m’n verjaardag met mij te kunnen vieren, twee mensen zelfs helemaal uit Butare (3,5 uur met de bus.. een dure grap voor hen) voor 1 avondje feesten met mij, en natuurlijk Maureen en Mozes die helemaal vanuit Kampala zijn gekomen en wel 10 uur in de bus hebben gezeten. Wat een leuke vrienden heb ik toch! Totaal het tegenovergestelde van mijn gevoel de afgelopen maand.. dat ik niemand kende. Tot in de vroege uurtjes hebben we gelachen, gedanst, gegeten en gedronken… alhoewel dat eten tot in de vroege uurtjes viel wel mee. Ongeloofelijk hoe snel en veel mensen hier kunnen eten. Ik had 3 enorme pannen met (vegetarische) Curry gemaakt met een grote hoeveelheid rijst.. ik liep even terug naar keuken om de finishing touch aan de guacemole te maken.. en toen ik terug kwam was het al weer op.. ehm, eigenlijk had ik zelf ook wel een beetje trek mensen. Een half uur later kwamen de 70 geiten brochettes die ik had besteld aan.. vijf minuten later waren die ook alweer op. Na 1,5 uur waren er al twee kratten Fanta door heen. JEMIG. Maar ja gratis eten en drinken is voor veel mensen iets dat je niet vaak ziet, dus aanvallen maar.

Tja er is niet heel veel te vertellen over m’n verjaardag alleen dat ik het dus echt enorm naar m’n zin heb gehad en het wonderen heeft gedaan voor gemoedstoestand.

Een foto zegt meer dan duizend woorden, maar helaas kan ik nog geen foto’s op m’n blog zetten. Een van m’n buren, werkmensen of vrienden is toch eigenlijk helemaal geen vriend en heeft m’n camera gejat. Een enorme domper natuurlijk op de feestvreugde. Het idee dat iemand zo misbruik kan maken van je gastvrijheid is vreselijk. Stiekem hoop ik dat het een van de pastoors is van de kerk hiernaast, dat waren de enige genodigden die ik niet echt kende.. maar ja ik zal er nooit achter komen wie het geweest is, en ik geloof dat ik het ook liever helemaal niet wil weten. “Gelukkig” had ik net de dag ervoor al m’n foto’s op de computer gezet en was m'n camera al in het begin van de avond gestolen dus ben ik niet veel foto’s kwijt. Uiteindelijk vind ik dat echt het belangrijkste Maureen en dokter John hebben goed dienstgedaan als hof-fotograaf en hebben echt enorm veel foto’s geschoten. Helaas lukte het niet om ze op m’n computer te zetten dus is het nog even wachten op de foto’s. Oh en hoewel m'n toestel gejat is.. hebben ze m'n fantastische hoes met regenjas netjes laten liggen. Dat scheelt weer.

Kus van een opeens wel erg volwassen Irene

Ontdipt

Hey lieve mensen,

Even een kort berichtje om te laten weten dat ik me al weer een heel stuk beter voel, of terwijl ontdipt ben. (emotioneel dan, zondag iets verkeerd gegeten wat nogal een heftige impact had.. voel me nog steeds redelijk belabberd lichamelijk maar ben inmiddels wel terug aan het werk.. geloof dat ik toch maar eens naar arts moet want m’n gezondheid kwakkelt hier wel erg de afgelopen 6 weken).
Heel fijn alle reacties op m’n vorige berichtje! En alleen al door het wereldkundig te maken dat ik niet goed in m’n vel zat ging het al een stuk beter met me. Er blijven hier voldoende obstakels maar ik heb weer de energie om ze aan te pakken! Vorige week voelde ik me goed en toen merkte ik pas echt hoe weinig energie ik de afgelopen maand heb gehad.

Inmiddels staat er ook een datum voor het nieuwe project, 19 mei. Er moet nog heeeeel veeel gebeuren maar het werkt bij mij altijd goed om een datum te hebben om naar toe te werken. Dus niet meer eindeloos dralen over welk type cement ik moet gebruiken, hoe groot tafels moeten worden, welk niveau opleiding mensen minimaal moeten hebben om in te mogen stromen, gewoon knopen doorhakken. Ontzettend spannend allemaal maar ook erg veel zin in.

Kortom het gaat weer goed met me! De genocide memorial week overleefd, en uiteindelijk niet heel veel van meegemaakt. Bewust niet naar de herdenkingsbijeenkomsten geweest, maar je merkt het wel aan de sfeer op straat. Raar om te zien dat elk gebied er anders mee omgaat, in Byumba werd het erg serieus genomen. Alle winkels waren elke middag gesloten (zucht en dan bedenk je spontaan een verjaardagscake te willen bakken en heb je geen boter of suiker in huis.. yoghurt, olie en stroop werkt ook, blijkt!). In Kigali waren alleen overheidsdingen gesloten, en op maandag alles, in Kibuye was de hele week alles open. Iedereen gaat er op een ander manier mee om.
Wel eng dat er tijdens de week twee granaten zijn gegooid in Kigali. De precieze details weet ik nog steeds niet.
En hoewel ik van te voren was verteld dat de hele maand muziek ‘not-done’ was.. schijnt dat toch mee te vallen. Kortom toch een feestje voor m’n verjaardag geven! Ben benieuwd wie er komen.. heb een zeer bont/divers gezelschap uitgenodigd. Volgende keer een langer verhaal, met vast ook foto’s van m’n feestje!

xx
Irene

Drie maanden dip

Het is moeilijk voor te stellen dat ik alweer drie maanden in Rwanda zit.. aan de ene kant voelt het veel langer aan de andere kant veel korter. Waar het wel uit blijkt is dat ik in m’n drie maanden dip zit…. Weet niet of zoiets officieel bestaat maar volgens mij werkt dat bij mij meestal zo als ik in een nieuw land zit. Niet een heel specifiek definieerbaar iets maar gewoon een algeheel kutgevoel. Het feit dat ik nog niet echt een plekje heb gevonden om me thuis te voelen, het feit dat ik niet iemand heb die ik zomaar midden in de nacht kan bellen omdat ik behoefte heb aan een gesprek, niemand die mij al langere tijd echt goed kent, de trainingen die ik al weken aan het voorbereiden ben die de dag van te voren komen te vervallen omdat er opeens wordt besloten dat de vluchtelingen uit Byumba ook aan de nationale training mee moeten doen, terwijl die in Kibuye niet mee mogen doen, ZUCHT, het andere project dat wegens veel redenen nog niet echt van de grond komt, het feit dat ik nog steeds zo weinig rwandezen ken en m’n kinyarwanda niet opschiet en zo kan ik nog wel even doorgaan. Kortom heimwee en cultuurschok gemengd. Het fijne is dat ik weet dat ik over deze drie maanden dip heen ga komen, het nare is dat ik niet weet wanneer. Heb wel bedacht dat ik m’n slaapkamer meer eigen moet maken. En toevallig kreeg ik woensdag een pakketje uit Nederland me allerlei super leuke dingen waarmee ik m’n kantoor en slaapkamer kan opleuken. Dus dat gaat helpen. Ook leuk was het om te lezen dat m’n contact persoon van CMC in z’n verslag schreef dat ik een geïntegreerde indruk maakte en hij m’n Frans erg goed vond. Hoewel ik me op het moment niet geïntegreerd voel is het toch leuk om te lezen.

Nu m’n trainingen opeens niet meer doorgaan (GRMBL!!!) tijdens de schoolvakantie deze drie weken heb ik opeens tijd om met de verschillende personeelsleden van JRS een dag door te brengen om te zien wat ze nou eigenlijk doen. Vanmorgen ben ik begonnen met Sangano. Zij is verantwoordelijk voor de katholieke vorming van jongeren (o.a. zondagschool) en het opvolgen van meisjes wat betreft onderwijs. In het kamp zijn het nog steeds de vrouwen die vrijwel overal verwantwoordelijk voor zijn.. eten maken, eten ophalen, de was, brandhout sprokkelen of stelen, de opvoeding etc. etc. Traditionele mannen taken zoals landbouw en huizen bouwen zijn in handen van NGO’s. Dus mannen hangen met name rond op het centrale plein. Meisjes hebben ook veel taken in het huishouden waardoor het lastig is om bij te blijven op school. Sangano gaat met hen en hun families praten om te proberen ze in het schoolsysteem te houden. Dus vanmorgen eerst een uurtje met Sangano gepraat om te horen wat ze doet. Vervolgens vraag ik, en wat was je van plan vanmorgen? Om de was te doen.. tja ik wil haar daar natuurlijk best bij helpen, maar dat leek me nou niet het nuttigste om te doen. Dus vanmorgen toch maar op kantoor gezeten en de middag met haar doorgebracht.

We zijn opbezoek geweest bij een gezin met 7 kinderen. Het oudste meisje is 13,5 en het jongste meisje is 2,5. De vader werkt al lange tijd in Congo. De moeder heeft vier maanden geleden besloten een baan te gaan zoeken in Kigali. Voordat ze vertrok heeft ze bijna alle pannen en de rantsoenkaart doorverkocht. De kinderen bleven dus achter zonder ouders, zonder directe familie en erger nog zonder eten. JRS en ARC hebben er voor gezorgd dat ze in ieder geval het grootste deel van hun rantsoen terug krijgen.. of tenminste op papier.. de man aan wie de kaart was doorverkocht neemt bij de verdeling meer dan hem toekomt. Het meisje van 13.5 gaat niet meer naar school omdat ze voor de jongste moet zorgen. De anderen gaan wel naar school. Ongelofelijk dat het hen lukt om in leven te blijven maar de baby van 2,5 is veel te klein voor haar leeftijd en aan haar haar is te zien dat ze ondervoedingsverschijnselen begint te krijgen. In de vier maanden is de moeder 2 keer een dagje terug gekomen om haar kinderen te bezoeken.

Ook zijn we op bezoek gegaan bij Emman, een meisje van 20 jaar. Haar moeder is lang geleden overleden, en haar vader, broers en zussen zijn allen gedood tijdens de oorlog in 2003. Nu woont ze alleen in het kamp. Ik vertelde al eerder dat het vluchtelingenkamp er niet uit ziet als een traditioneel kamp.. het huis van Emman wel. Een echte tent waar ze woont. Dit komt omdat ze niet het geld of de mankracht heeft om palen te kopen en aarde muren te maken. Wat dat betreft is de solidariteit onder de vluchtelingen niet groot het is echt ieder voor zich en niemand die haar helpt om een goed huis te bouwen.
Emman heeft een kindje van een jaar of drie die bij zijn vader woont in een dorp hier ongeveer 2 uur vandaan. Daarnaast is ze nu zwanger van haar tweede kind, in mei zal ze bevallen. Ze vertelde dat ze verloofd was met de vader van dit kind, altijd condooms gebruikte maar hij haar op een avond heeft verkracht, zodra hij er achter kwam dat ze zwanger was is hij met de noorderzon vertrokken en zelfs z’n telefoonnummer veranderd. Sinds een paar dagen is ze te moe om spullen te verkopen op de markt en een beetje extra geld te verdienen. Vrienden heeft ze weinig en ze voelt zich eenzaam. ’s Nachts is ze bang dat iemand met een mes de tent open snijd om binnen te komen.. ze slaapt slecht en is altijd moe. Als ik haar naar haar toekomst vraagt begint ze te huilen. Ze weet niet wat haar toekomst haar zal brengen. Iedereen is overleden van haar familie dus ook in Congo heeft ze niets, geen land, geen baan, niets. In Rwanda blijven kan ook niet, ze vraagt mij te bemiddelen voor ‘resettlement’ Iets waarin ik niet kan bemiddelen. Het feit dat ik door haar het kamp en het leven in het kamp beter leer begrijpen is een schrale troost.. er is niets dat ik direct voor haar kan doen.
Tijdens het hele gesprek krioelen de kindjes rond het huis. De gaten in de tent zijn gevuld met nieuwsgierige oogjes, het gat in de deur wordt gebruikt om mij in m’n zij te prikken en als ik daar niet op reageer om m’n shirt omhoog te tillen. Ze weg jagen heeft geen zin, ze komen gelijk terug, ze negeren werkt ook niet.. ze vervelen zich tijdens de vakantie en een muzungu is altijd interessant om naar te kijken.
Overal waar ik kom in het kamp er volgt altijd een horde kindjes. Ontzettend leuk dat ze m’n naam kennen. Leuk dat ze me groeten met de vogeltjesdans, drie woorden van de hokey pokey of m’n nieuwe favoriet “les pousse en avant”, zelfs “ we maken een kringetje van jongens en van meisjes” zingen ze vrolijk mee. Ik vind het geweldig om met ze te spelen terwijl ik wacht op een vergadering die nooit op tijd begint. Maar als ze dan gaan vechten over wie m’n hand mag vast houden. En iemand wegrent met iemands bananenbladvoetbal. Of kindjes over elkaar beginnen te struikelen omdat ze eindelijk iets te doen hebben.. Dan heb ik er al snel weer genoeg van. Bye bye, of ga naar huis roepen heeft dan weinig zin.. de horde kinderen blijft rond je plakken tot ik bijvoorbeeld het health centre in vlucht waar een bewaker de kindjes weghoudt omdat hij dreigt met een stok.

Dat brengt me op het gebruik van geweld. Het hele dreigen te slaan met een stok vind ik vreselijk, toch maak ik er dankbaar gebruik van dat andere het doen. Het lijkt de enige manier te zijn om kindjes in het gareel te houden… hoe slecht ik het ook vind. Vorige week liep ik naar huis en had ik de gebruikelijke horde kindjes achter me aan. Een paar opgeschoten jochies besloten dat het leuk zou zijn om steentjes naar mij te gooien. Een keer of 5 gooiden ze goed raak. Ouders staan erbij en kijken maar doen niets. Boos worden helpt niet, negeren helpt ook hier niet.. wat moet je in zo’n geval doen? Ik heb uiteindelijk negeren gekozen, want het waren kleine steentjes en ik hoopte dat ze uiteindelijk verveeld zouden raken.

In de school zijn lijfstraffen officieel niet toegestaan, ondertussen weet iedereen dat het nog veelvuldig gebruikt wordt op school. Een paar dagen geleden hebben we iemand moeten ontslaan omdat hij een leerlingen tot bloedens toe had geslagen. Zo ernstig dat ze zelfs naar het ziekenhuis moest. Men besloot niet naar het health centre in het kamp te gaan maar naar een privé kliniek zodat het hele gebeuren in de doofpot zou kunnen verdwijnen. Ongelofelijk dat zelfs het slachtoffer het opneemt voor de dader en ons om vergeving vraagt. Natuurlijk is het rampzalig om ontslagen te worden.. het feit dat hij niet meer bij JRS werkt betekent dat hij ook niet bij een andere NGO aan de slag kan. En buiten het kamp werken kan natuurlijk al helemaal niet. Maar dit soort gedrag valt niet te vergeven.

Wat het voor mij extra schrijnend maakt is dat hij een van de deelnemers van de training was waar discipline een groot onderdeel was… hij heeft er kennelijk niet veel van opgestoken. De directrice van JRS wil nu snel een algehele training over discipline. Zeker verstandig maar met alleen training kom je er niet.. de follow-up is belangrijk.

Trouwens ik kwam op internet de impressie van een van de VSO-vrijwilligers tegen over de training die we hebben gehouden. Misschien leuk om te lezen? Dat is waar ik met name erg mee bezig ben geweest. Helaas is stap twee, dat de deelnemers hun collega’s gaan trainen, dus even uitgesteld. De website is http://geertvanderveen.waarbenjij.nu/site/index.php?page=message&id=2418488

En om deze blog toch nog met een positieve noot te eindigen. Met Pasen ben ik naar Oeganda gegaan om Maureen op te zoeken. Ik heb een geweldige tijd gehad. Sowieso is Kampala een leuke stad en een ECHTE stad, geen groot dorp zoals Kigali. Heerlijk gedanst en vooral veel bijgekletst met Maureen. Ook heb ik Edith en Reinier (van ICA) gezien wat erg gezellig was. Ook super was dat ik naar een winkel ben geweest waar ze veel lesmateriaal hebben, allemaal gemaakt van lokale materialen. Ze gebruiken met name veel rijstzakken, slippers en flesdopjes. We hebben minimaal 3 uur in de winkel doorgebracht. Ik heb de hele winkel leeg gekocht voor voorbeelden die ik hier wil gaan namaken in het Frans. Daarnaast heeft Maureen een spontane sollicitatiegesprek gehad, helemaal super dus.

Maureen en Edith

Thomas en ik

Ik op de Boda-Boda

Poging om al het onderwijsmateriaal thuis te krijgen..

RWANDA

Het land Rwanda roept in Nederland vooral de associatie met genocide op. Voordat ik deze kant op kwam werd ik er op een gegeven moment helemaal gek van. Alle mensen die ik sprak, alle boeken die ik las, film die ik zag, alles wat ik op internet tegen kwam.. het ging over de genocide en de gevolgen daarvan.

14 jaar na de genocide moet er toch zoveel meer over Rwanda te vertellen zijn? En dat is ook zo. Er is ontzettend veel gebeurd in de afgelopen jaren. Het is het stabielste land van de regio, de helft van het kabinet bestaat uit vrouwen, onderwijs heeft tijdens de genocide een enorme knauw gekregen maar meeste universiteiten zijn nu gericht op de werkende mens zodat zij ook kunnen studeren. Zo gaan er van JRS Byumba dagelijks 5 mensen naar Kigali na het werk om daar college te volgen en keren ’s avonds laat weer terug. Nee hier geen deeltijdstudie, het is een voltijdstudie die ze naast de lange uren op hun werk moeten doen. Er zijn meer vluchtelingen in Rwanda dan Rwandese vluchtelingen in de rest van de wereld. ICT en mobiele telefonie neemt een enorm grote vlucht, nog niet overal bereik maar het bereik verspreidt zich snel.
Helaas voor mij gebeurt er op muziek gebied niet zoveel in Rwanda.. maar dat is geloof ik nooit zo geweest. Dus moet ik me maar vermaken met muziek uit Tanzania en Oeganda. Ook qua uitgaan is het niet echt mijn land. Wel wordt er bijvoorbeeld aandacht besteed aan kunst, zo heeft Collin (zie foto in een vorige blog) allerlei jonge onbekende en bekendere kunstenaars verzameld om kunst nieuw leven in te blazen(zie http://www.ivukaarts.com/, letterlijk wedergeboorte kunst, ofterwijl renaissance ).

Het land geniet bekendheid om haar prachtige groene heuvels (zie vorige blogs) en meren. Vorige week ben ik eindelijk naar het grote Kivu meer geweest. In eerste instantie omdat daar het andere vluchtelingenkamp is waar JRS werkt en ik de verschillen wilde zien. Maar als je daar toch bent dan geniet je uiteraard ook van het uitzicht! Helaas elke dag dat ik terug kwam uit het kamp rond vier uur, regende het of was het koud.. dus drie dagen aan het meer doorgebracht zonder ook maar gezwommen te hebben!
Nog bekender dan de heuvels zijn de gorilla’s (gorilla’s in the mist.. een van de weinige films in Rwanda die niet over de genocide gaat) in het noordwesten van het land.
Dit jaar stond Rwanda op de vakantie beurs waar waarschijnlijk alles wat ik hierboven heb beschreven werd aangeprezen.

Er gebeurt veel, en het leven gaat door. Maar de gevolgen van de genocide zijn zeker nog aanwezig. Als je een wandeling maakt door op het platteland kom je opeens de resten van een dorpje tegen waardoor het kippenvel je bespringt. In een gesprek met een non over een project dat je samen gaat uitvoeren vertelt ze opeens dat ze 14 dagen in het woud zich verstopt heeft in 94 en de enige overlevende is van de hele familie. Eergisteren kwam het mobiele film festival naar Byumba waar 5 Rwandese films werden gedraaid. Eén van de films ging over de rebellenaanval op een school in 1997 (3 jaar na de genocide). Het is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en was een erg aangrijpende film om te zien. In het publiek stortte een jonge vrouw compleet in, huilen, schreeuwen, waarschijnlijk omdat het te veel herinnering boven bracht. Ze moest worden weggedragen door haar vrienden omdat ze niet meer op haar benen kon staan.

Soms gaan er weken voorbij zonder dat je het er over hebt, waardoor je hersenen lijken te willen vergeten wat het land heeft meegemaakt. Maar dan opeens komt het toch weer boven en besef je waar mensen hier nog elke dag mee moeten leven.

7 April is het Genocide Memorial Week. Een week lang worden er herbegravingen gedaan, worden er bijeenkomsten georganiseerd over het verkomen van genocidaire ideologie en is iedereen in mineur stemming. Het is een week waarin iedereen officieel de ochtenden werkt en de middagen naar de bijeenkomsten gaat. De week schijnt zich echter uit te spreiden naar de hele maand. Een maand lang herinneringen ophalen, herbeleven en wellicht een poging tot verwerking. Een maand lang mensen die instorten zoals de vrouw bij de film. Een maand lang geen plezier of muziek. Een maand waarin het organiseren van trainingen uiterst moeilijk is. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar toe. Het lijkt me interessant om te zien hoe de bevolking er mee omgaat. Het is goed dat de genocide niet vergeten wordt en mensen denken “never again”. Tegelijkertijd zal het een emotioneel zware tijd zijn. Voor de mensen om mij heen veel meer dan voor mij uiteraard, maar ook op mij zal het z’n weerslag hebben. En dit jaar geen groots verjaardagsfeest om m’n 30ste te kunnen vieren.





Hier diverse foto's van de afgelopen weken die niet direct verbonden zijn aan het verhaal hierboven maar die ik jullie toch graag wil laten zien.

Lake Kivu.. dacht ik een mooi uitzicht te hebben, dit is het uitzicht van het JRS huis in Kibuye.

The teacher training die ik in het kamp had georganiseerd. Het was een groot succes. Ze zijn getraind tot Teacher trainer (heeft nog wel veel follow-up nodig) en gisteren hebben de 3 mensen van de kleuterklas die de training hebben gevolgd een deel van de training gedaan voor de andere juffen. Volgende week gaan ze/we verder.

Teacher training: Gebruik van boeken, plaatjes en spelletjes in de les.

Kindjes in Kiziba kamp. In beide kampen is dit het gemiddelde aantal kindjes dat achter je aanloopt als ik ook maar ergens heen ga. Het leuke is dat ik met m'n prachtige zin, ik heet geen Muzungu de kindjes nu altijd Irene, Irene, Irene roepen... Ook als ik er niet ben maar een ander Muzungu het kamp in gaat. haha.

Op de markt in Byumba

30ste verjaardag van Kersti, Jennifer, Kersti, Yaya en Laura.

De enige foto van Leah die ik heb. Geen idee wie die twee mannen zijn.

Yaya en Jennifer met een week oud geitje dat naar mij vernoemd is. AAAAHHHHH. Mijn kip geeft ze daarentegen de naam Chakula, wat eten betekent in het Swahili.

Mensen in het kamp bezig met het opknappen van het klaslokaal. De modder wordt vakkundig tegen het huis aangegooid.
Links is redelijk opgeknapt (moet nog wel drogen) rechts moet nog gebeuren.

Gihembe kamp

Hey lieve allemaal,

Eindelijk is het dan zover... ik ben het kamp in geweest! Zo fijn om daar eindelijk te zijn.
Ik had het helemaal uitgedacht om deze blog over het kamp te schrijven, maar nu ik achter m'n computer zit heb ik eigenlijk geen idee wat ik moet schrijven.

Eerste indrukken: Het traditionele beeld dat je hebt van tentjes en dergelijke is niet aan de orde. Gelukkig maar want stel je eens voor 12 jaar van je leven in tentjes te wonen! Meeste huisjes zijn van modder en palen gemaakt en hebben een dak van zeil of golfplaat. Er zijn redelijk wat water punten in het kamp verspreid waar je de vrouwen de was ziet doen en kinderen water ziet halen. Er is een bakstenen ziekenhuis, een klein basketbal veldje en er lopen redelijk wat geiten rond. Alle kinderen komen gelijk op de Mzungu af, en dat zijn er behoorlijk wat kan ik je vertellen! Dus ik helemaal in m'n element, heb uiteraard al de Hokey Pokey gedanst (onder het mom van leer kindjes engels) en de vogeltjes dans. Daarnaast erg kunnen oefenen op m'n Inhagdo nitkwa mzungu, nitkwa Irene, Sibio!?! (Ik heet geen Mzungu, ik heet Irene, begrepen? op z'n fonetisch.. geen idee hoe je het echt spelt). Ik moet zeggen het komt er steeds vlotter uit. Het is vooral ook heel leuk om de reactie van mensen te zien als ik ze vertel dat ik toch echt geen Mzungu heet!
Wat vooral heel erg opvalt in het kamp is de grote hoeveelheid mensen dat rondhangt, en hoe weinig ruimte er is. Dat en natuurlijk de enorm grote hoeveelheid kindjes!

Wat heb ik gedaan in het kamp? In eerste instantie natuurlijk rondgekeken en de sfeer gevoeld. Het praten met mensen gaat vrij lastig.. veel mensen verstaan redelijk Frans, maar praten is toch wel erg lastig. School is al een poosje geleden begonnen, maar nu pas hebben we de schriften en pennen om uit te delen aan alle leerlingen die onderwijs krijgen via JRS. Heb het logisitieke team ondersteund door pakjes van 12 schriften uitelkaar te scheuren en te verdelen in 2 stapels en er dan 3 blauwe en 2 rode pennen boven op te leggen. Vandaag daar ook weer meegeholpen en ook uitgedeeld aan de kindjes.. het feit dat een Mzungu stond uit te delen was natuurlijk wel erg bijzonder. Al vrij snel was iedereen op de hoogte dat ik de pennen pas los liet als ze dank je wel hadden gezegd en zeiden de kinderen het al voor ze hun pakketje kregen. Ook erg bijzonder vonden ze het dat ik ook gewoon mee hielp met dozen sjouwen (niet zo stoer als Willy, maar toch), verpakkingen openscheuren en opruimen.
Hier onder zie je ook wat foto's van het kamp en het proces van uitdelen.

Verder ben ik de laatste dagen erg druk bezig geweest met het organiseren van een Teacher Training in het kamp.. het loopt allemaal nog niet zo op rolletjes als ik gewild had helaas. Tot nog toe heb ik geen lokalen om het te houden, mogen de trainers het kamp niet in en heb ik nog niet voldoende deelnemers. Ik geloof dat het allemaal wel goed gaat komen, het is een van die dingen die je pas op het laatste moment kunt regelen, maar toch.
Ik had verwacht dat de lokalen waar ik de training wil geven al klaar voor gebruik waren.. nee dus. Ze wachten op mijn toestemming om aan de renovatie te beginnen. Dus de een prijsopgave van de logistieke persoon opgevraagd. Die prijsopgave is echter alleen maar een begin punt om te onderhandelen met de werklui en vervolgens bel je dan een aantal andere bedrijven op om concurrende prijzen voor de materialen te krijgen. En daar gaat dan best wel wat tijd in zitten. Vooral omdat ik opeens mag beslissen of we gewoon met lokaal zand de muren gaan plamuren, of we zand ergens anders vandaan halen, of we er koeienmest tussen moeten doen of dat we toch all-out gaan en cement moeten kopen. En wat doen we met de vloeren? En vind je ook niet dat er nog twee ramen in dit gebouw moeten komen? WEET IK VEEL!
Wel heel leuk om te doen, maar moet absoluut nog veel leren. Maar dat is ook juist het uitdagende van m'n baan dat ik dit hele project ga trekken. De teacher training zie ik allemaal wel goedkomen. Met trainingen geven en opzetten heb ik wel ervaring.. heb er zelfs alle vertrouwen in dat de training van aanstaande maandag goed gaat komen. Het Centre de Promotion is nog wat meer uitzoek werk.... hoeveel mensen heb ik nodig? Wat zijn de functie eisen, wanneer beginnen we precies, wat zijn de eisen aan de jongens en meisjes om te mogen beginnen, wat gaan we de meiden precies leren in 'economique domestique' etc. etc. Gaat ook goed komen maar is in ieder geval wel een enorme uitdaging. Het fijne is dat in het Kibuye kamp een zelfde soort project is gestart en ik daar hopelijk binnenkort heen ga om te kijken hoe zij dat hebben gedaan.

Goed ik ga lekker naar m'n bedje toe. Zoals gezegd hieronder een paar foto's van het kamp, en een paar los vast foto's. Truste,
Irene

Oh toch nog iets... een paar mensen hebben gezegd dat ze het leuk vinden om me wat op te sturen.. dus ben ik maar zo brutaal om een wensen lijstje te maken ;). Drop en stroopwafels doen het natuurlijk altijd goed! Daarnaast heb ik nu de luxe positie een tuinman/wachter te hebben dus heb ik er opeens veel meer vertrouwen in dat m'n kruidentuin echt van de grond gaat komen.. zaadjes van verschillende kruiden zou ik heel graag willen hebben. Daarnaast is m'n kantoor erg saai, een mooie poster, foto's of kantoorartikelen zijn enorm welkom. Er hangt nu een citaat uit de bijbel maar dat is toch niet echt m'n ding. En hoewel ik nog wel een paar boeken in m'n vooraad heb zijn nieuwe boeken zeeeer welkom.

Een van de woonwijken in het kamp


Deur naar kantoor van Adele, JRS medewerker in het kamp
Willy, schriften aan het versjouwen voor distributie schoolmateriaal
De salle polyvalente die gebruikt wordt als distributie punt voor school materiaal
Soeur Pelagie die schriften en pennen uitdeelt Gaspard die opeens besloten had alle rabarber om te kappen.. dus samen met hem tot diep in nacht rabarber in mootjes gehaktIk bij lake Muhazi.. stuk lager en oh zo lekker warm! Hadden daar JRS uitje. Hele relaxte en uiteindelijk gezellig dag.
De Mzungu hang-out in Kigali, café bourbon. Beste plek voor lekkere koffie!
Collin, Yaya en Laura

IK MAG HET KAMP IN! IK MAG HET KAMP IN!

De titel zegt al meer dan genoeg... vanavond eindelijk de officiele brief gekregen dat ik het kamp in mag! Ik besef het geloof ik nog niet helemaal.. zit er echt geen maar aan die brief? En Kigali zegt nu dat het mag, maar gaat de lokale veiligheidsdienst dat zomaar accepteren? Maar goed hopelijk zijn dat gewoon spoken die omhoog komen omdat het zolang heeft geduurd... Ik heb een officiele brief met stempel en handtekening dus het moet goed komen!

Verder was Kees Ton van CMC vandaag de hele dag in Byumba om het project van JRS en mijn werkzaamheden beter te leren kennen. Ontzettend leuk om hem een beetje dingen te laten zien.

Oh en heel triest nieuws... Mariebelle (de kip) is overleden.. dus ik zat een paar dagen zonder eieren. Gelukkig heeft Christine sinds vandaag de eierleg taak overgenomen en kan ik weer verder met m'n verse eitjes!

Dikke kus,
Irene

Ik en Don met alle uit te delen schriften en materialen aan de schoolkinderen
Ik achter m'n bureau... had de chauffeur bijna zover dat hij geloofde dat we in Nederland knal roze koeien hebben.. maar dat ze ook nog bloemen op hun rug zouden hebben daar trapte hij niet in.
Kees en ik op de markt in Byumba.